வெள்ளி, 22 ஆகஸ்ட், 2014

திருவள்ளுவர் எழுதிய ஒரே நான்கு வரிபாடல்!

திருவள்ளுவர் எழுதிய ஒரே நான்கு வரிபாடல்!
உலகத்திலுள்ள அத்தனை ஜீவன்களுக்காகவும் ஒன்றரை அடியில் குறள் எழுதிய திருவள்ளுவர், ஒரே ஒரு ஜீவனுக்காக மட்டும் நான்கடியில் ஒரு பாட்டு எழுதியுள்ளார் தெரியுமா! யார் அந்த பெருமைக்குரிய ஜீவன்? அவரது மனைவி வாசுகி தான்.அந்த அம்மையார் தனது கணவரின் செயல்பாடுகள் குறித்து வாழ்நாள் முழுவதும் விமர்சித்ததே இல்லை. அவர் செய்தால் எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தவர். தன் கணவர் சாப்பிடும் போது, கையில் ஒரு ஊசி வைத்திருப்பார். கீழே விழும் சோறை எடுத்து தண்ணீர் உள்ள ஒரு கிண்ணத்தில் போடுவார். தண்ணீரை வடித்து விட்டு, மீண்டும் அந்த சோறைப் சாப்பாட்டுடன் கலந்து கொள்வார். இதற்கான காரணத்தை அந்த அம்மையார் இறக்கும் தருவாயில் தான் கணவரிடம் கேட்டாராம்.
வள்ளுவரின் இல்லத்துக்கு துறவி ஒருவர் வந்தார். அவர்கள், இருவரும் பழைய சாதம் சாப்பிட்டனர். அப்போது வள்ளுவர் வாசுகியிடம், சோறு சூடாக இருக்கிறது. விசிறு, என்றார். பழைய சோறு எப்படி சுடும்? அந்த அம்மையார் கேள்வியே கேட்கவில்லை. விசிற ஆரம்பித்து விட்டார். இப்படி, கணவருடன் வாதம் செய்யாமல் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பக்குவம் கொண்டிருந்தார். அந்த கற்புக்கரசி ஒருமுறை கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டிருந்தார். வள்ளுவர் அவரை அழைக்கவே, கயிறை அப்படியே விட்டு விட்டு வந்தார். குடத்துடன் கூடிய அந்தக் கயிறு அப்படியே நின்றதாம். இப்படி ஒரு மனைவி கிடைத்தால், அந்தக் கணவன் கொடுத்து வைத்தவன் தானே! அந்த அன்பு மனைவி ஒருநாள் இறந்து போனார். நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை எனும் பெருமை படைத்து இவ்வுலகு என்று ஊருக்கே புத்தி சொன்ன அந்தத் தெய்வப்புலவரே, மனைவியின் பிரிவைத் தாங்காமல் கலங்கி விட்டார் நேற்றிருந்தவர் இன்றைக்கு இல்லை என்பது தான் இந்த உலகத்திற்கே பெருமை என்பது இந்தக் குறளின் பொருள். ஆக, தனது கருத்துப்படி, அந்த அம்மையாரின் மறைவுக்காக பெருமைப்பட்டிருக்க வேண்டிய அவர், மனைவியின் பிரிவைத் தாளாமல்,
அடியிற்கினியாளே அன்புடையாளே
படிசொல் தவறாத பாவாய்- அடிவருடி
பின்தூங்கி முன்னெழும்பும் பேதாய்-
இனிதா(அ)ய் என் தூங்கும் என்கண் இரவு
என்று ஒரு நாலு வரி பாட்டெழுதினார்.அடியவனுக்கு இனியவளே! அன்புடையவளே! என் சொல்படி நடக்கத் தவறாத பெண்ணே! என் பாதங்களை வருடி தூங்கச் செய்தவளே! பின் தூங்கி முன் எழுபவளே! பேதையே! என் கண்கள் இனி எப்படித்தான் இரவில் தூங்கப் போகிறதோ! என்பது பாட்டின் உருக்கமான பொருள்.இன்று, சிறுசிறு கருத்து வேறுபாடுகளுக்கு கூட,நீதிமன்ற வாசலில் நிற்கும் தம்பதியர், இந்தசம்பவத்தை மனதிற்குள் அசைபோடுவார்களா!

செவ்வாய், 19 ஆகஸ்ட், 2014

எது மூட நம்பிக்கை ??

எது மூட நம்பிக்கை ??
இரு நண்பர்கள் ஒரு காரில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள் அதில் ஒருவர் மருத்துவர் மற்றும் தன் நெருங்கிய நண்பரும் கூட . தனக்கு எந்த ஒரு பிரச்சனை என்றாலும் தன் மருத்துவ நண்பரிடம் மட்டுமே பகிர்ந்து கொள்வார். அப்போது மணி நள்ளிரவு பணிரெண்டு நுப்பது இருக்கும் , கார் ஒரு அடர்ந்த காட்டின் வெளியே சென்று கொண்டிருக்கிறது திடிரென்று ஒரு நண்பருக்கு நெஞ்சு வலி வருகிறது அவர் அந்த மருத்துவ நண்பரிடம் தன் நெஞ்சை பிடித்தவாறு தனக்கு வலி நிவாரணி மாத்திரை ஒன்று தரும்படி கேட்கிறார் சிறிது நேரம் எதையோ தேடி பிடித்து ஒரு வட்ட வடிவான மாத்திரையை எடுத்து நீ இதை முழுங்காமல் வாயிலே வைத்து உதப்புமாறு கொடுக்கிறார் அவரும் அப்படியே செய்கிறார் சிறுது நேரத்தில் அவருடைய வலியும் குறைகிறது. இருவரும் வீட்டை அடைந்தார்கள் . அந்த நண்பர் தன் மருத்துவ நண்பரிடம் என் மகளுக்கும் இரண்டு நாளாய் உடம்பு சரி இல்லை அவளுக்கும் ஒரு ஊசி போடுமாறு கேட்டு கொண்டார் உடனே அவர் நான் எனது மருந்து பையை என் வீட்டிலேயே வைத்து விட்டு வந்துவிட்டேன் என்றார் . அப்போ எனக்கும் மட்டும் எப்படி மாத்திரை தந்தாய் என்று கேட்டார் , அதற்க்கு அந்த மருத்துவர் நண்பர் நான் எப்போது உனக்கு மாத்திரை தந்தேன் நீ வாயில் போட்டு உதப்பியது என் கோட்டில் உள்ள பொத்தானை தான் என்றார் சிரித்து கொண்டு , பின் எனக்கெப்படி வலி சரியானது என்று கேட்டார் அப்பாவியாக..மருத்துவ நண்பர் சொன்னார் அது தான் நீ என் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கைதான் உன்னை காப்பற்றியது என்றார்.
எதெற்கெடுத்தாலும் , எதையெடுத்தாலும் மூட நம்பிக்கை என்று கூவல் விடும் பகுத்தறி வியாதிகளே சாதாரண பொத்தானை சாப்பிட்டால் எப்படி நெஞ்சு வலி குறையும் என்று கேட்பது தான் உங்களது பகுத்தறிவு , ஆனால் தன் நண்பன் எது தந்தாலும் அது நம் நன்மைக்கே என்று சாப்பிட்டாரே அவரே பக்திமான் அவரின் நம்பிக்கையே தூய பக்தி என்று கூறுவது தான் ஆன்மிகம்.
சிந்தியுங்கள்

அனுமன் பிறந்த கதை தெரியுமா?


அனுமன் பிறந்த கதை தெரியுமா?
ராமாவதாரம் நிகழ இருந்த வேளையில், அவருக்கு சேவை செய்ய பறவைகள், விலங்கினங்களெல்லாம் முன் வந்தன. பரமேஸ்ரவரனுக்கும் அந்த அவதாரத்துக்கு சேவை செய்யும் எண்ணம் ஏற்பட்டது. தன் விருப்பத்தை அவர் தேவியிடம் தெரிவித்தார். வானரப்பிள்ளை ஒன்றைப் பெற்றுத்தர கேட்டார். தனக்கு அழகான இரண்டு குழந்தைகள் இருக்க வானரப்பிள்ளை தேவையில்லை என அவள் மறுத்துவிட்டாள். எனவே, ருத்ராம்சமான தன் சக்தி உலகத்தில் எத்தனையோ குழந்தை இல்லாத தாய்மார்களில் ஒருத்திக்கு கிடைக்கட்டுமே என நினைத்தார் பரமேஸ்வரன். தன் சக்தியை எடுத்துச்செல்லும் படி வாயு பகவானுக்கு உத்தரவிட்டார். புஞ்ஜிகஸ்தலை என்ற தேவலோக அப்சரஸ் பூலோகம் வந்தாள். ஒரு காட்டில் தவம் செய்து கொண்டிருந்த ரிஷியின் உருவத்தை கேலி செய்தாள்.
ஏ பெண்ணே! உருவத்தைப் பார்த்து எள்ளி நகையாடிய நீ, குரங்காய் போ, என சாபமிட்டார். புஞ்ஜிகஸ்தலையின் முகம் வானர முகமாகி விட்டது. அவள் அழுது புலம்பினாள். சாப விமோசனம் கேட்டாள். அவளது கண்ணீர் கண்டு கலங்கிய ரிஷி, பெண்ணே! நீ நினைத்த நேரத்தில் நினைத்த உருவம் எடுக்கும் சக்தியைத் தருகிறேன், என்ற வரம் அளித்தார். அந்தப்பெண் ஒரு பிறவியில், கேஸரி என்ற வானரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டாள். அந்தப் பிறவியில் அவளுக்கு அஞ்ஜனை என்ற பெயர். கேஸரி என்றால் சிங்கம். அஞ்ஜனை என்றால் மை பூசிய பேரழகி.
ஒருநாள், அப்சரஸாக உருமாறி ஒரு மலைச்சிகரத்தில் உலவிக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது தான் வாயு பகவான் அவளைப் பார்த்தான். அவளது அழகில் மயங்கி தழுவிக்கொண்டார். தன்னை அணைப்பதை உணர்ந்த அவள், அணைப்பது யார் என தெரியாமல் ஒரு பெண்ணிடம் இப்படியா தவறாக நடப்பது, என கதறினாள். அப்போது வாயுபகவான் காட்சியளித்து பெண்ணே! தவறான நோக்கத்துடன் உன்னை நான் தழுவவில்லை. மனதால் மட்டுமே ஸ்பரிசித்தேன். ஒரு பெண்ணுக்கு திருமணம் நடக்கும் முன் அவர்கள் தேவர்களுக்கு சொந்தமாகிறார்கள் என்பதை நீ அறிந்திருக்கத்தானே செய்கிறாய். நானும் ஒரு தேவன் என்பதால், உன் கற்புக்கேதும் களங்கம் ஏற்படவில்லை. நீ உலகம் புகழும் ஒரு புத்திரனைப் பெறுவாய், என சொல்லி மறைந்தார். அஞ்ஜனை கர்ப்பமானாள். மார்கழி மூல நட்சத்திரத்தில் அழகான ஒரு புத்திரனைப் பெற்றெடுத்தாள். வாயுமைந்தன் பூமிக்கு வந்தவுடனேயே வானில் பறந்தான். அழகில் சிறந்த அவனுக்கு மாருதி என்று பெயர் சூட்டினாள் அஞ்ஜனை.
அனுமன் பெயர்க்காரணம்: ஒருமுறை குழந்தை அனுமன் வானில் சூரியன் உதயமாவதைப் பார்த்து அதை பழமென நினைத்து பறிக்கச் சென்றான். அந்நேரத்தில் ராகுவும் அதை பிடிக்க வந்தான். குழந்தையின் வேகம் கண்ட ராகு பயந்து போய் இந்திரனைச் சரணடைந்தான். அவன் அனுமனை அடித்து கீழே தள்ளினான். அந்த அடியில் அனுமனின் தோள்பட்டை எலும்பு முறிந்தது. தோள்பட்டை எலும்பை ஹனு என்பர். எனவே அவர் ஹனுமான் ஆனார். தமிழில் அனுமன் என்கிறோம்.
..

திங்கள், 18 ஆகஸ்ட், 2014

ஆன்மிகம் என்றால் அன்புதான்

ஆன்மிகம் என்றால் அன்புதான்
“வேதத்துக்கு நிகரான மந்திரம் …”

திருமூலர் திருமந்திரம்

யாவர்க்குமாம் இறைவற்கொரு பச்சிலை
யாவர்க்குமாம் பசுவுக்கொரு வாயுறை
யாவர்க்குமாம் உண்ணும் போதொரு கைப்பிடி
யாவர்க்குமாம் பிறர்க்கு இன்னுரைதானே
-

இந்த மந்திரம் வேதத்திற்கு சமமானதாகும்.
எளிமையான ஆனால் வலிமையான பதப்பிரயோகம் இதில் உபதேசிக்கப்பட்ட தர்மங்களை யாரும் எவ்வித கஷ்டமும் இல்லாமல் எப்போதும் செய்யலாம்.
பகவான் பக்தியைத் தான் பார்க்கிறார். பக்தன் என்னை கொண்டு வந்திருக்கிறான் என்று பார்ப்பதில்லை. சில பச்சிலைகளைப் போட்டால் பரமேஸ்வரன் திருப்தி அடைந்து விடுகிறார்.
இதை யாரும் செய்யலாம். ஒரு பிடி புல்லை கோமாதாவான பசுவுக்கு ஊட்டலாம். இதில் முப்பத்து முக்கோடி தேவதைகளும் திருப்தி அடைந்து விடுகிறார்கள். இதையும் யாரும் எளிதில் செய்யலாம்.
தான் சாப்பிடும் ஆகாரத்தில் ஒரு கைப்பிடி ஒரே ஒரு கைப்பிடி அடுத்தவனுக்கு வழங்கலாம். இதுவும் யாரும் செய்யக் கூடிய எளிமையானதே.
இவைகளில் எதையும் செய்ய முடியவில்லையா பரவாயில்லை. அடுத்தவனோடு பேசும் போது கடுப்படிக்காதே. இதமாகப் பேசு. பதமாகப் பேசு. இல்லையென்று சொன்னாலும் அதையும் இனிமையாகச் சொல். இதையாவது செய்யலாமே.
நாம் மூச்சடக்க வேண்டாம். பேச்சடக்க வேண்டாம். நம்மை கடைத்தேற்றக் கூடிய எளிமையான அறங்கள் இவைகளில் எந்த ஒன்றையாவது செய்து பார்க்கலாமே.
ஒரு கை புல், ஒரு கை பொரி அன்போடு படைத்தால் விநாயகர் வசப்பட்டு விடுவார்.
சில துளசி இலைகளில் மகா விஷ்ணு வசப்பட்டு விடுவார்.
சில துளி கங்கா தீர்த்தம் பரமேஸ்வரன் உச்சி குளிர்ந்து விடுகிறார்.
சின்னச் சின்ன அகல் விளக்குகளில் மகாலட்சுமி பிரசன்னமாகி விடுகிறாள்.
இப்படி அன்போடு செய்யப்படும் பக்தியால் இறைவனை அடையலாம். ஆன்மீகம் என்றால் அன்புதான்.

7 தலைமுறைகள் சொல் வழக்கம் ஏன் வந்தது?

மனித சுக்ல தாது {குழந்தை கூறுகள்} 7 தலைமுறைகள் சொல் வழக்கம் ஏன் வந்தது?

குழந்தை உற்பத்தி மூல சுக்கில தாது - 84 கூறுகள்
தந்தை சாப்பிடும் உணவு, நீர் - 28 கூறுகள் {+}
முன்னோர் - 56 கூறுகள் {-}
ஆக மொத்தம் - 56 கூறுகள்
56 கூறில் 21 தந்தை; 15 பாட்டனார்;
10 முப்பாட்டனார்; 6-4-ம் பாட்டனார்;
3-5ம் பாட்டனார்; 1-6வது மூதாதையர்
ஒருவனுக்கு அவனோடு சேர்த்து 7 தலைமுறைகளுக்கு 1 சுக்ல தொடர்பு உள்ளது. அதனால்தான் வழக்கத்தில் 7 தலைமுறைகள் சொல்லல்.

உடம்பில் பஞ்ச பூதம்

உடம்பில் பஞ்ச பூதம்.
1, நிலம் – தசை, நரம்பு, எலும்பு, தோல், முடி.
2, நிர் – இரத்தம், விந்து, நிணம், உவர்நீர், சேத்துமம்.
3, நெருப்பு – பசி, தாகம், உறக்கம், சோம்பல், புணர்ச்சி.
4, காற்று, - நிற்றல், இருத்தல், இயங்கள், சிரிப்பு, அழுகை.
5, வாண் – உறுதி, விருப்பு, வெறுப்பு, பகை, லோபம்.

உயிர்கள் எடுக்கும் பிறப்பு வகைகள்.

உயிர்கள் எடுக்கும் பிறப்பு வகைகள்.
1, தேவர்கள் – 11 லட்சம்
2, மனிதர்கள் – 9 லட்சம்
3, விலங்குகள் – 10 லட்சம்
4, பறவைகள் – 10 லட்சம்
5, ஊர்வன – 15 லட்சம்
6, நீர்வாழ்வன – 10 லட்சம்
7, தாவரம் – 19 லட்சம்
ஆக மொத்தம் 84 லட்சம்

ஒரு நாளில் இயங்கும் மூச்சுக்காற்று 21600-ம் வகையும்

ஒரு நாளில் இயங்கும் மூச்சுக்காற்று 21600-ம் வகையும்.
1, மூலாதாரம் – 600 மூச்சுகள்
2, ஸ்வாதிஷ்டானம் – 6000 மூச்சுகள்
3, மணிபூரகம் – 6000 மூச்சுகள்
4, அனாகதம் – 6000 மூச்சுகள்
5, விசுத்தி – 1000 மூச்சுகள்
6, ஆக்ஞை – 1000 மூச்சுகள்
7, நாதாந்தம் – 1000 மூச்சுகள்
ஆக மொத்தம் – 21600 மூச்சுகள்.

சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடி

சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடி.
                          சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடி.
ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் பாண்டிய நாட்டில் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் என்னும் ஊரில் பெரியாழ்வார் என்று பெயர் பெற்ற பெரியார் ஒருவர்  வாழ்ந்து வந்தார். இளமையில் இவர் பெற்றோர் இவருக்கு விஷ்ணுசித்தர் என்று பெயரிட்டு தக்க வயதில் கல்வி கற்பித்தனர்.

இளம் வயதிலேயே திருமாலிடம் பேரன்பு கொண்ட விஷ்ணு சித்தர் தமக்கென ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் நல்ல மலர்களையும் துளசியையும் பயிரிட்டு தினமும் மாலை கட்டி அவ்வூரில்  உள்ள திருமாலுக்குச் சார்த்தி வந்தார்.


தினமும் தோட்டத்திற்கு நீர்பாய்ச்சுவதும் அதைப் பராமரிப்பதும் பின் புத்தம் புது மலர்களால் பெருமானுக்கு மாலை
கட்டிக் கொடுப்பதுமாகத் தெய்வத்திற்குப் பெரும் தொண்டாற்றிவந்தார்.

பூமாலைதொடுத்துவந்த விஷ்ணுசித்தர் இறைவனுக்குப் பாமாலையும் பாடிவந்தார். இவர் திருமாலைப் பல்லாண்டு பாடி வாழ்த்தியமையால் 'பெரியாழ்வார்' என்று வைணவர்கள் இவரைக் கூறலானார்கள்.

ஒருநாள் மலர்பறிக்கும்போது துளசிச் செடியருகே ஒரு குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டார்.ஓடிச் சென்று பார்த்தபோது அங்கே அழகே உருவான ஒரு பெண்குழந்தையைக் கண்டார்.களிப்பு மிகக் கொண்டார். அன்று ஆடிமாதம் வளர்பிறை சதுர்த்தசி திதி பூரம் நட்சத்திரம்.

அக்குழந்தையைத் தனது மகளாகப் பாவித்து  கோதை எனப் பெயரிட்டு சீரோடும் சிறப்போடும் வளர்த்து வரலானார். கோதைக்கு உணவூட்டும் போதே அந்த ரங்கமன்னாரிடத்தில் பக்தியையும் சேர்த்தே ஊட்டினார் பெரியாழ்வார். அதனால் கோதையும் அந்தக் கண்ணனே தனக்கு மணாளன் என்று எண்ணி அவனையே சதா சர்வ காலமும் எண்ணியும் பாடியும் வந்தாள்..

அரங்கன் மீது கொண்ட பேரன்பினால் சதாசர்வமும் அவனையே  நினைந்து பக்திப் பரவசத்துடன் தொண்டு செய்து வாழ்ந்து வந்தாள் கோதை. பக்தி மேலீட்டினால் நாள்தோறும் விஷ்ணுசித்தர் அரங்கனுக்காகக் கட்டிவைத்திருக்கும் மலர்மாலையை  அவர் அறியாவண்ணம் எடுத்துத் தன் கழுத்தில் அணிந்து அழகு பார்த்து என் இறைவனுக்கு நான் இணையாக உள்ளேனா எனத் தனக்குள் சிந்திப்பாள்.

அந்த கண்ணனுக்கு இணையாகத் தானும் அணிகலன் அணிந்து தன்னை அழகு படுத்திப் பார்ப்பாள்.பின்னர் தந்தையார் அறியாவண்ணம் மாலையைக் களைந்து முன்போலவே வைத்து விடுவாள்.

இதனை அறியாத பெரியாழ்வாரும் அம்மாலையை இறைவனுக்கு சமர்ப்பித்து வ்ந்தார். மனமகிழ்வுடன் இறைவனும் அம்மாலையை ஏற்றுக்கொண்டார்.

இவ்வாறு பலநாட்கள் கழிந்தன. ஒருநாள்  மாலைகட்டி வைத்துவிட்டு வெளியே சென்றார் பெரியாழ்வார். வழக்கம்போல அம்மாலையை எடுத்துத் தன் கழுத்தில் அணிந்துகொண்ட கோதை கண்ணாடியின்முன் நின்று தன் அழகினைக் கண்டு பெருமானுக்கு  இந்த அழகு ஈடாமோ என்று தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்று விரைவிலேயே இல்லம் திரும்பிய பெரியாழ்வார் கழுத்தில் மாலையுடன் ஆடியின்முன் நின்று அழகு பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் தன் மகள் கோதையைப் பார்த்துத் திடுக்கிட்டார்.

பாசம் மிகுந்த மகளாயினும் பரமனுக்கு உரியதைப் பாழ்படுத்தி விட்டாளே என்று பதைபதைத்தார். மகளைக் கடிந்துகொண்ட
வர் இறைவனுக்குச் செய்யும் பணிக்கு ஊறு நேர்ந்ததே என வருந்தியிருந்தார்.

அன்றிரவு இறைவன் ஆழ்வாரின் கனவில் தோன்றினார்."அன்பினால் நம்மை ஆண்டவளான- கோதை சூடிக்கொடுத்த பூமாலையே நமக்குப் பெருவிருப்பமானது. அத்தகைய  மாலையையே கொணர்க" எனக் கூறி மறைந்தார்.

துயில் நீங்கிய விஷ்ணுசித்தர் தமது மகள் கோதை ஒரு அவதார மங்கை என உணர்ந்து கொண்டார்.அன்பால் ஆண்டவனையே ஆண்டவளானதால்  அவளை ஆண்டாள் எனவும் மலரைச் சூடிப் பின் இறைவனுக்கு அளித்ததால் சூடிக்கொடுத்த நாச்சியார் எனவும் அழைக்கலானார்.

பருவ வயதை அடைந்த கோதை அந்தக் கண்ணனின் பிரிவைத் தாங்க மாட்டாதவளாய் அவனை அடையும் வழியைச் சிந்தித்தாள். ஆயர் குல மங்கையர் போல இறைவனை அடைய பாவைநோன்பு நோற்றாள். இறைவனுக்கு உகந்த மாதமாகிய மார்கழிமாதத்தில்  அதிகாலை  எழுந்து குளிர்ந்த நீரில் நீராடி தன் அன்பை திருப்பாவை, நாச்சியார் திருமொழி என்னும் பாடல் மூலமாக வெளிப்படுத்தி மகிழ்ந்திருந்தாள்.

தன் மகளுக்கு மணமுடிக்கும் விதமாக விஷ்ணுசித்தர் ஆண்டாளுக்கேற்ற மணமகனைத் தேடலானார்.ஆனால் ஆண்டாளோ நான் அந்த திருமாலுக்கே உரியவள்.மானிடர் யாரையும் மணந்து வாழமாட்டேன் என்று உரைத்துவிட்டாள்.

பின்னர் அந்தத் திருமாலின் பெருமைகளைப் பற்றிக் கூறும்படி கேட்க தந்தையாராகிய பெரியாழ்வாரும் இறையனாரின் பெருமைகளை விவரித்துக் கூறினார்.தந்தையார் கூறுவதைக் கேட்கக் கேட்க ஆண்டாள் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.அவற்றில் அரங்கநாதனின் பெருமையைக் கேட்டு அவருக்கே தான் மனையாளாக ஆகவேண்டும் என்னும் பெரு விருப்புக் கொண்டாள்.


நாளாக நாளாக திருவரங்கன் இவளை மணமுடிக்கக் கூடுமோ?இது நடக்கும் செயலோ? என மிகவும் கவலை கொண்டார் பெரியாழ்வார்.

அன்றிரவு  அரங்கன் அவரது கனவில் தோன்றி " ஆண்டாளை கோவிலுக்கு அழைத்து வாரும் யாம் அவளை ஏற்போம்" எனக்கூறி மறைந்தார்.

அதேபோல் அந்நாட்டு மன்னனான பாண்டியனின் கனவிலும் தோன்றி "நீ பரிவாரங்களுடன் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் சென்று பெரியாழ்வார் மகளான கோதையை திருவரங்கத்திற்கு அழைத்து வருவாயாக.அவளை முத்துப் பல்லக்கில் ஏற்றி பரிவாரங்களுடன் அழைத்து  வருவாயாக." எனவும் கூறினார்.

அதே சமயம் கோதை நாச்சியாரும் "மைத்துனன் நம்பி மதுசூதன் வந்தென்னைக் கைத்தலம் பற்றக் கனாக் கண்டேன் தோழி நான்"எனத் தான் கண்ட கனவினை பத்துப் பாடல்களில் பாடி அந்த அரங்கனின் அழைப்புக்காகக் காத்திருந்தாள்.

இறைவன் கட்டளைப் படி மன்னனும் மற்றையோரும் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூருக்கும் திருவரங்கத்துக்கும் இடையிலுள்ள பாதையை முத்துப் பந்தர் அமைத்து அழகு படுத்தி  பெரியாழ்வாரின் இல்லம் சென்று வணங்கி ஆண்டவனின் கட்டளையை எடுத்து இயம்பினர்.

ஆண்டாளை ஏற்றிக்கொண்டு முத்துப் பல்லக்கு புறப்பட்டது வழிநெடுகிலும் மக்கள் "ஆண்டாள் வந்தாள். சூடிக் கொடுத்த சுடர்க்கொடி வந்தாள்" என முழங்கினர்.

திருவரங்கம் கோயிலுக்குள் நுழைந்த கோதை இறைவனை கண்ணாரக் கண்டு மெய் சிலிர்த்தாள்.அந்த  அழகும் அன்பும்  ஈர்க்க கோதை சிலம்பு ஒலிக்க பாம்பணைமேல் பள்ளி கொண்ட பெருமானிடம் ஓடினாள். அப்படியே மறைந்தாள். ஆண்டாள் இறைவனால் ஆட்கொள்ளப் பட்டாள்.

அரங்கன் அர்ச்சகர் மூலமாக "பெரியாழ்வாரே நீர் எனக்கு மாமனாராகிவிட்டீர். ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூருக்கே சென்று அங்கே உமது தொண்டினைச் செய்து கொண்டிரும்" எனக் கூறி வழியனுப்பி வைத்தார்.

மார்கழியில் பாவைநோன்பிருந்தால் இறைவனை அடையலாம் என்பதற்கு ஆண்டாளின் வரலாறு இன்றும் சான்றாக நிற்கிறது.இன்றும்  மார்கழி மாதத்தின் சிறப்பை அவளது   முப்பது திருப்பாவைப் பாடல்கள் இயம்பி
நிற்கின்றன.

பக்தியில் சிறந்த பக்தி எது என்பதற்கு உதாரணமாக வாழ்ந்த சிறுவன் துருவனைப் பற்றி தெரிந்துகொள்வோம்.

பக்தியில் சிறந்த பக்தி எது என்பதற்கு உதாரணமாக வாழ்ந்த சிறுவன் துருவனைப் பற்றி தெரிந்துகொள்வோம். இறைவன் மீது கொண்ட பக்தியினால் தன்னுடைய சொந்த காரணத்திற்காக பகவான் விஷ்ணுவை மானிடப் பிறவியில் தரிசிக்க முடியும் என்பதை உலகிற்கு புரிய வைத்தவன். வெற்றியின் இரகசியம் நம்பிக்கைதான் என்பதை உணர்ந்த துருவன், வானில் துருவ நட்சத்திரமாக தனக்கென ஒரு இடத்தைப் பெற்றுக்கொண்டான். இக் கதையை விஷ்ணு புராணத்தில் இருந்து வாசகர்களுக்காக தொகுத்து வழங்குகின்றோம்.
முன்னொரு காலத்தில் வாழ்ந்த மனு சக்கரவர்த்தியின் பேரனும், உத்தானபாதனின் மகனுமான துருவன், அவனுடைய தந்தை போருக்கு சென்று வெற்றியோடு திரும்பி வருகிறார் என கேள்விப்பட்டு, அவருக்கு வாழ்த்து சொல்ல தாயை அழைக்கிறான். ஆனால் அவனது தாயான சூநிதியோ நான் மகாராணியாக இருந்தபோதும் உன் சிற்றன்னைக்குத்தான் முதல் உரிமையை உன்னுடைய தந்தை வழங்கி இருக்கிறார். ஆகவே நீயும் செல்லாதே என்கிறாள்.
அவனோ தந்தையைப் பார்ப்பது என் கடமை என சொல்லி செல்கின்றான். அவனுடைய தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த துருவனைக் கண்ட அவனுடைய சிற்றன்னையோ, என் மகனுக்குத்தான் முதல் உரிமை உனக்கு முதலுரிமை வேண்டுமானால் நீ என் வயிற்றில் பிறந்திருக்க வேண்டும் எனக்கூறி, அவனை கீழே தள்ளி அவமானப்படுத்தி விடுகிறாள். நீ வணங்கும் மகா விஷ்ணுவிடம் அடுத்த முறையாவது என் வயிற்றில் பிறக்க வேண்டும் என கேள் என்கிறாள். சிற்றன்னையின் கொடும் செயலுக்கு விடையளிக்க யாரும் இல்லாததால், தன் தாயிடம் இதுபற்றி கேட்டான். அவன் தாயான சூநிதி, பகவான் விஷ்ணுவின் மகிமையை உணர்ந்தவள் என்பதால், துருவனிடம் “மகனே இந்த காரியங்களுக்கு பகவான் விஷ்ணு ஒருவரே பதிலளிக்க வல்லவர். நீ நினைத்தால் அவருடைய மடியிலேயே அமரலாம்” என்கிறாள்.
தன் தாயின் வார்த்தைகள் மனதில் பதியவே துருவன் பகவான் மகா விஷ்ணுவை நேரில் பார்க்கும் ஆவல் மேலோங்க, தன் தந்தை, தாய், அரச போகங்கள் அனைத்தையும் உதறித் தள்ளிவிட்டு, பகவானைத் தேடி புறப்பட்டான். அப்படி புறப்பட்ட துருவனின் பயணத்தில் அவன் அணிந்திருந்த அணிகலன்களைத் வழித்திருடர்கள் அபகரிக்க விளைகின்றனர். மகா விஷ்ணு தனக்கு காட்சியளிக்க வேண்டும் என நினைப்பதனால், துருவனை தன் மகனாகக் கருதிய லட்சுமி தேவி வைகுண்டத்தில் இருந்து  நேரில் அவனுக்கு காட்சி அளித்து, அவனைக் காப்பாற்றுகிறார்.
லட்சுமி தேவி துருவனிடம்: உன்னுடைய சிறு வயதில் நீ விரதங்கள் மேற்கொண்டு பகவானை தரிசிக்க இயலாது என அவனுக்கு அறிவுரை கூறுகின்றாள். ஆனால் அவனுடைய உயரிய குறிக்கோள் மகா விஷ்ணு மட்டும்தான் என புரிந்துகொண்ட லட்சுமி தேவி வைராக்கியத்திற்கு இது சமயமல்ல என சொல்லியும், அவனோ: தாயே என்னை மன்னியுங்கள். நான் என் விஷ்ணுவைத் தரிசிக்க என்ன இன்னல் வந்தாலும், அதற்கு தடையாக உள்ள அனைத்து காரியங்களையும் மேற்கொண்டு அவரை தரிசிப்பேன் என கூறுகின்றான். அரண்மனையில் துருவனுடைய தாய் சூநிதி மகனைக் காணாமல் கணவன் உத்தானபாதனிடம் சென்று மன்றாடுகிறாள். ராஜாவாகிய நீங்கள் என்னுடைய மகனை கண்டுபிடித்து தாருங்கள் என தன்னுடைய கணவனிடம் முறையிடுகிறாள். ராஜாவாகிய உத்தானபாதன் ஒரு படையை அனுப்பித் தேடச் சொல்வதாக சொல்கின்றார். அங்கே அவர்கள் இருவரின் உரையாடலையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த துருவனின் தாத்தா மனு சக்கரவர்த்திக்கு கோபம் வருகிறது. உத்தானபாதனிடம், உன் மகன் காணாமல் போனால் நீதான் சென்று தேட வேண்டும். உன் கண்கள் ஆசையின் காரணமாக குருடாகி விட்டது. உலக இச்சையின் மறு உருவங்கள் உன் மனதை ஆட்கொண்டதால், நீ உன் மகனைத் தேடி கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறி அனுப்புகிறார்.
தகப்பனார் உத்தானபாதன் தன்னைத் தேடி காட்டிற்கு வருவதைக் கண்டான் துருவன். தகப்பனின் அன்பால் தன் பயணம் தடைபடும் என உணர்ந்தவன், தந்தையைக் காணாமல் ஒளிந்துகொண்டு பகவானை மட்டும் மனதில் இருத்தியவனாய் முன்னேறிச் சென்றான். வழியில் தென்பட்டவர்கள் தன்னைத் திரும்பிச்செல் எனக் கூறிய வார்த்தைகளை கேட்காமல், பகவான் ஒன்றே குறிக்கோளாக எண்ணி திடமான மன உறுதியுடன், தன் உடல் உபாதையையும் பொருட்படுத்தாமல் சென்றான். வழியில் நாரதர் அவனின் ஆன்ம தாகம் தீர்க்க வழி சொல்வதாகக் கூறி, அவனை ‘திரும்பிச்சென்று விடு’ என்றபோதும், தன் மனதிலுள்ள திடமான குறிக்கோளை எடுத்துரைத்து, விஷ்ணுவைக் காண வழி சொல்லுமாறு மன்றாடி கேட்கிறான்.
துருவனின் உறுதியான மனதைத் தெரிந்துகொண்டார் நாரதர். “பகவான் விஷ்ணுவைக் காண வேண்டுமானால் அநேக இன்னல்களை சந்திக்க வேண்டும். நீயோ சிறுவன் உன்னால் முடியுமா?” என வினவினார். துருவன் சிறுவனாக இருந்தபோதும் தன் தந்தையும், சிற்றன்னையும் அவனிடம் நடந்துகொண்ட விதம், அவன் ஆழ்மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டபடியால், நாரதர் கேட்ட கேள்விக்கு “என்ன இன்னல்கள் வந்தபோதும், நான் பகவான் விஷ்ணுவைத் தரிசிப்பதற்காக எதையும் தாங்கிக்கொள்வேன்” என உறுதியாகக் கூறினான். இறைவனைக் காண நம் கண்முன் உள்ள நம் தேவைகளே தடையாக இருப்பதை உணர்ந்த நாரதர், “முதலில் உன் உணவை விட்டுவிடு” என்றார். துருவனின் மனம் விஷ்ணுவைக் காண கொண்டுள்ள ஆவலில் நாரதர் கூறியபடியே செய்கின்றான். பின்னர் “தண்ணீர் குடிப்பதையும் விட்டுவிடு” என கூறினார். அதற்கும் சிறிதும் அஞ்சாமல்,
தன்னிடம் உள்ள தண்ணீரைத் தரையில் ஊற்றிவிட்டு பகவானின் நாமத்தை உச்சரித்து கடும் தவம் புரிகிறான். உணவையும், தண்ணீரையும் மறந்து பகவான் விஷ்ணுவையே தியானிக்கையில், அந்த பரம்பொருள் துருவனின் இருதயத்திற்குள் வந்ததை உணர்ந்து சந்தோஷம் மேலோங்க நாரதரிடம், “எனக்குள் இறைவன் இருப்பதை உணர்கிறேன்! ஆனால் அவர் என் முன்பு ஏன் பிரத்தியட்சமாக காட்சி கொடுக்கவில்லை?” என வருத்தம் நிறைந்த குரலில் தன் ஆதங்கத்தை எடுத்து உரைக்கிறான். துருவனின் ஜீவாத்மாவில் அந்த பரமாத்மா உறைவிடம் கொண்டபின், துருவனுக்குள் முழு சிருஷ்டியும் அடங்கி விட்டது. இதை உணர்ந்த நாரதர், “உன் மூச்சை ஓம் என்ற சத்துவத்துடன் உள் இழுத்து அப்படியே நிறுத்திவிடு” என்றுரைத்தார். தன் உடலை வென்ற பாலகன் தற்போது நாரதரின் சொற்படி தன் உயிரையும் துறக்க விரதம் பூண்டு, நாரதர் கூறிய வண்ணம் மூச்சை நிறுத்திக் கொண்டான். அந்த கணத்தில் சிருஷ்டி முழுவதும் இயங்காமல் ஸ்தம்பித்து விட்டது. இப்போது துருவனின் ஆசையை நிறைவேற்ற தேவர்கள் அனைவரும் ஏகமனதாக பகவான் விஷ்ணுவிடம் விண்ணப்பித்தனர். பகவானும் துருவனின் உயிரைக் காப்பாற்ற மற்றும் அண்ட சராசரத்தையும் காப்பாற்ற காட்சி கொடுக்கிறார்! அவனுக்கு அறிவுரையும் கூறுகிறார். நீ என்னைக் கண்டதும் உன்னுடைய கடமை முடிவுறவில்லை. இந்த பிறவியில் நீ பெற்றோருக்குச் செய்ய வேண்டிய உன்னுடைய கடமையைச் செய். எந்த பிள்ளையும் பெற்றோரின் மடியில் இருந்து இறங்கக்கூடாது. மேலும் என்னைப் பார்க்க இப்படி பசியாக இருந்து தவம் இருக்கக் கூடாது. நீ இந்த கடமைகளை சிறப்பாக நிறைவேற்றிய பின்னர் உன்னை இத்தரணியில் அனைவரும் மறக்காமல் இருப்பதற்காக நீ வானுலகில் துருவ நட்சத்திரமாக ஒளி வீசிக் கொண்டிருப்பாய் என இறை ஆசி வழங்குகின்றார். இந்த பூவுலகத்தில் நீ ஒரே இறைவனின் கொள்கையைப் பின்பற்றி எனக்கு சேவை செய்வாய். இவ்வாறு தர்மம், கர்மம், வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் பற்றி தெளிவாக அவனுக்கு விளக்கிக் கூறுகின்றார்.
லட்சுமி தேவியும் அவனுக்கு காட்சி தருகின்றார். அப்பொழுது துருவன்: தாயே தாங்கள் முன்பே பகவான் விஷ்ணுவைத் தரிசிக்கும்படி செய்திருக்கலாம். ஏன் காலதாமதம் செய்தீர்கள்? என கேட்டான்.நான் உதவி செய்திருந்தால் இன்று நீ அடைந்த முழுமையை அடைந்திருக்க முடியாது. நீ விஷ்ணுவுக்கு சிறந்த பக்தனாகி விட்டாய். அவரை அடைவதற்கு யாராவது உதவி செய்தால் மகத்துவம் அவர்களைச் சார்ந்திருக்கும். நீ சிரத்தையுடன் மேற்கொண்ட தவத்தின் வலிமையால் அவரை அடைவதற்கான வழியைத் தெரிந்துகொண்டாய் எனக்கூறி துருவனுக்கு லட்சுமி தேவி ஆசி வழங்குகிறார். இறுதியாக நாரதரும் அவனுக்கு காட்சி அளிக்கிறார். துருவன் அவரை தன் மானசீக குருவாக ஏற்று தவம் புரிந்து வெற்றி பெற்றதற்கு, வழி சொன்னதற்கு நன்றி உரைக்கின்றான். நாரதரும், விஷ்ணுவும், லட்சுமி தேவியும் துருவனை காட்டில் இருந்து அவனுடைய தந்தையின் அரண்மனை வரைக்கும் கொண்டு வந்து விட்டுச் செல்கின்றனர்.
அரண்மனையில், துருவனின் தந்தையோ அவனின் சிற்றன்னையை வெறுத்து, அவனுக்காக மகா விஷ்ணுவிடம் தன் தவறை நினைத்து, வருந்தி வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறார். துருவன் முதலாவதாக தன் சிற்றன்னையைக் கண்டு, அவள் செய்த உபகாரத்திற்கு நன்றி செலுத்த செல்கின்றான். அவனது சிற்றன்னையோ அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அவனோ, உங்களால்தான் மகா விஷ்ணுவைச் சந்திக்க நேர்ந்தது என கூறி மகிழ்ச்சி அடைகிறான். தந்தையிடம் சிற்றன்னையினால்தான் நான் மகா விஷ்ணுவின் மடியில் அமர்ந்தேன் என வாதாடி மன்னிக்கும்படி வேண்டுகின்றான். பகவான் விஷ்ணு இந்த பூமியில் அவனுக்கு விதித்த கடமைகளை நிறைவேற்றி சந்தோஷமாக வாழ்க்கையைக் கழிக்கின்றான்.
இக்கதை மூலம் நாம் தெரிந்து கொள்வது என்னவென்றால், நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் மகா விஷ்ணுவானவர் நமக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் அளிக்கின்றார். அதை நாம் புரிந்துகொண்டு செயல்பட்டால் அவரிடம் வந்து சேரலாம். இதைச் சிறு வயதிலேயே உணர்ந்து கொண்ட சிறுவனாகிய துருவன் எத்தனை இன்னல் வந்தாலும், தன்னுடைய தவத்தினால் அவருடைய நாமத்தை அனுதினமும் சொல்லி, அவருக்கு நன்றி செலுத்தி, அவன் ஸ்ரீமந் நாராயணர் மீது கொண்டுள்ள பக்தியின் வெளிப்பாட்டை நமக்கு உணர வைத்தான். சிறு வயதில் பெற்றோர்களுக்குரிய கடமையைச் செய்ய வேண்டும்! குருவிடம் பக்தி கொண்டு இறைவனை அடைய வேண்டும். இறைவன் படைத்த அனைத்து உயிர்களையும் காக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்து கொண்டோம் அல்லவா!
இரவினில் துருவ நட்சத்திரம் ஒளி வீசி திசையை நமக்கு காண்பிப்பது போல, இவ்வுலகிலுள்ள மக்கள் கடவுளை அடைவதற்கு நாமும் துருவனைப்போல பிறருக்கு வழிகாட்டும் ஜோதியாக பிரகாசிப்போம்.

பூணூல் மூன்று விதமாக அணிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் /பூணூல் தயாரிக்கும் முறை

யக்ஞோபவீதம் (பூணூல்)
(’வேதமும் பண்பாடும்’ நூலிலிருந்து)

பூணூல் என்பது சமஸ்கிருதத்தில் யக்ஞோபதவீதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. உபநயனத்தின் போது வடுவுக்கு பிரம்மம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு அதன் பின்னர் அவன் த்விஜன் என அழைக்கப்படுகிறான். அதாவது உபநயனத்தின் போது அவன் இரண்டாவது பிறப்பைப் பெறுகிறான். அது முதல் பருத்தி நூலின் மூன்று இழைகளைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட பூணூலை அவன் அணிந்து கொள்கிறான்.

திருமணமாகாத பிரம்மச்சாரிகள் மூன்று இழைகள் கொண்ட ஒன்றைப் பூணூலையும், திருமணமானவர்கள் ஆறு இழைகள் கொண்ட இரண்டு பூணூலையும், அணிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சில சிறப்புக் காரணங்களுக்காக சிலர் 9 இழைகளைக் கொண்ட 3 பூணூலை அணிந்து கொள்ளும் பழக்கமும் காணப்படுகிறது.

பூணூல் மூன்று விதமாக அணிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அவை வருமாறு -
1. உபவீதம் - இது இயல்பான முறையாகும். உதாரணத்திற்கு நாம் வீட்டில் சாதாரணமாக இருக்கும் போது இடதுதோள்பட்டையின் மேல் பகுதியிலிருந்து வலதுபுறம் கைப்பகுதிக்கு அணிந்து கொள்வது. இந்தப் பொதுவான முறை உபவீதம் எனப்படுகிறது.

2. ப்ராசீனாவீதம் - பித்ரு கார்யங்கள் செய்யும் போது பூணூல் ப்ராசீனவீதமாக அணிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். ப்ராசீனாவீதத்தின் போது வலது தோள்பட்டையின் மேல் பகுதியிலிருந்து இடது கை வரை கீழ்நோக்கி பூணூல் இருக்கும். தர்ப்பணம் அல்லது ச்ராத்தம் செய்யும் போது கர்த்தா இவ்வாறு அணிந்து கொண்டிருப்பதை பார்க்கலாம்.

3. நிவித்தம் - பூணூலை அணிந்து கொள்ளும் மூன்றாவது முறை நிவித்தம் என்றழைக்கப்படுகிறது. பூணூலை கழுத்தைச் சுற்றி மார்பு வரையில் மாலை போல் அணிந்து கொள்வதே நிவித்தம் எனப்படுகிறது.
* தற்காலத்தில் நாம் சட்டை அணிந்து கொண்டு வெளியே போகும் போது பூணூலை இவ்வாறு அணிந்து கொள்ள வேண்டும்.
* இதே போல் இயற்கை உபாதைகளை கழிக்கும் போதும், உடலைச் சுத்தப்படுத்திக் கொள்ளும் போதும் நிவித்தமாக பூணூலை போட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.
* இறந்தவர்கள் வீடுகளுக்கு 10 நாட்களுக்குள் சென்று துக்கம் விசாரிக்கும் போதும் பூணூலை நிவித்தமாகத்தான் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும்.

பூணூல் தயாரிக்கும் முறை :

யக்ஞோபவீதம் என்பது உபநயனத்தின் போது அணிந்து கொள்ளப்படுவதாகும், இந்தப் பூணூல் தயாரிக்கப்படும் முறை மிகவும் சுவாரஸ்யமானதாகும். வேதம் கற்றுக் கொடுக்கத் தகுதி உள்ளவர்களும், திருமணமான பெண்களும் பூணூல் தயாரிக்கத் தகுதி உடையவர்களாவர். பருத்தியால் ஆன நூலை ஒரு சுத்தமான இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டு. அதனை விரல்களைச் சுற்றி வலதுபுறமாக சுற்ற வேண்டும். இவ்வாறு 96 முறை சுற்ற வேண்டும். பின்னர் அதன் இரு முனைகளையும் பிடித்துக் கொண்டு மூன்றாக மடித்து சம அளவில் வருமாறு செய்ய வேண்டும். அதன் பின்னர் அந்த இரு முனைகளையும் சேர்த்து முடிச்சு போட வேண்டும். இவ்வாறு போடப்படும் முடிச்சுக்கு பிரம்ம முடிச்சு என்று பெயர். இந்த முடிச்சு போடும் போது ஒரு குறிப்பிட்ட மந்த்ரம் மௌனமாக ஜபிக்கப்பட வேண்டும். இடது தோள்பட்டையிலிருந்து வலது கைப் பகுதிக்கு குறுக்காக வருமாறு பூணல் அணியப்பட வேண்டும்.

இந்தப் பூணூல் தொப்புளுக்கு கீழே இருக்கக்கூடாது. அவ்வாறு இருந்தால் அதை தொப்புள் வரை இருக்குமாறு மடித்து முடிச்சு போட்டுக் கொள்ளலாம்.

மேலே கூறப்பட்டது போல் பிரம்மச்சாரிகள் ஒற்றை பூணுலையும், கிரஹஸ்தர்கள் இரண்டு பூணூல்களையும் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும்;.

கிரஹஸ்தர் ஒருபோதும் த்ருதீய வஸ்த்ரம் எனப்படும் மூன்றாவது வஸ்த்ரம் இல்லாமல் இருக்கக்கூடாது. ஆனால் சிலர் த்ருதீய வஸ்த்ரம் அணிந்து கொள்ளாமல் இருப்பார்கள். த்ருதீய வஸ்த்ரத்திற்கு பதிலாக மூன்றாவது பூணூல் அணிந்து கொள்வதை சிலர் பழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர்,

யக்ஞோபவீதம் போட்டுக் கொள்வதற்கான விதிமுறைகள்
பூணுல் அறுந்து போய் விட்டாலோ அல்லது பயனற்றதாகிவிட்டலோ புதிய பூணுலை முறைப்படி அதற்கான சங்கல்பங்கள் மற்றும் மந்திரத்தைக் கூறி மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

உபநயனம் ஆன பின்னர் பூணூல் இல்லாமல் செய்யப்படும் எந்தவொரு கர்மாவும் உரிய பயனைத் தராது.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் குசேலர் கதை

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் குசேலர்  கதை
                                      
இந்து தொன்மவியலில் சுதாமா எனப் பெயர் கொண்ட குசேலர் கிருஷ்ணரின் இளமைக் கால நண்பர்.
உஜ்ஜையினில் உள்ள சாந்தீபனி முனிவரின் ஆசிரமத்தில் இருவரும் குருகுலக் கல்வி பயின்றவர்கள். குசேலர் இன்பங்களில் பற்று அற்றவர். புலனடக்கம் மிகுந்தவர். குருகுலக் கல்வி முடிந்தவுடன் இருவரும் பிரிந்து தத்தமது இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.
வேதியர் குலத்தில பிறந்த குசேலர் பரம ஏழை. குசேலர், தனது மனைவி மக்களுடன் பல நாட்கள் அன்னமின்றி பட்டினியாக வாழ்க்கை நடத்தினர். வீட்டின் பரிதாபமான நிலையை கணவருக்கு எடுத்துச் சொல்லி, துவாரகை நகரில் இருக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை பார்த்து வாருங்கள் என்று வேண்டிக் கொண்டாள். பொருட்ச்செல்வத்திற்காக தன் நண்பரான கிருஷணரிடம் செல்ல முடியாது என்று குசேலர் மறுத்து விட்டார். ஆனால் குசேலரின் மனைவியோ, எனக்காக இல்லாவிட்டாலும், பசியால் வாடித் துடிக்கும் நமது குழந்தைகளின் பசிப்பிணியை நீக்குவதற்காகவது நீங்கள் அவசியம் கிருஷ்ணரை ஒரு முறையாவது பார்த்து விட்டு வாருங்கள் என்றாள். தயங்கிய குசேலர், இதைக் காரணமாகக் கொண்டு, கிருஷ்ணரின் பெறுதற்கரிய தரிசனம் கிடைக்குமே என்று துவாரகைக்குப் புறப்பட முடிவு செய்தார். வெறுங்கையுடன் எவ்வாறு கிருஷ்ணரை சந்திப்பது என்று கேட்டார் குசேலர். உடனே அவரது மனைவி பக்கத்து வீடுகளில் சென்று நான்கு பிடி அவல் பெற்றுக் கொண்டு வந்து அதை ஒரு கந்தல் துணியில் சிறு மூட்டையாகக் கட்டி, ஸ்ரீகிருஷ்ணார்ப்பணம் என்று கூறிக்கொண்டே குசேலரிடம் கொடுத்து அனுப்பினாள்.
குசேலர் துவாரகை நகருக்கு நடைபயணமாக சென்றார். அங்கு கிருஷ்ணரின் மாளிகையின் வாசலில் வந்து சேர்ந்தார். அரண்மனை வாயிற்காப்பாளர்கள் குசேலர் அரண்மனை வாயிலில் காத்திருக்கும் செய்தியை கிருஷ்ணரிடம் கூறினார்கள். ’குசேலர்’ என்ற பெயரைக் கேட்டவுடன் தம்மை மறந்த நிலையில் கீரிடம், பட்டுப்பீதாம்பரம், காலணிகள் கூட அணிய மறந்து, ஓடோடிச் சென்று குசேலரைக் காண அரண்மனை வாசலுக்கே வந்து குசேலரை வரவேற்று அரண்மனைக்கு உள்ளே அழைத்து சென்றார். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தனது நண்பர் குசேலரை உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர வைத்து, அவரது உடலில் நறும் மணம் கமழம் சந்தனம் பூசி, நெற்றியில் கஸ்தூரி குங்குமம் இட்டார். அகர்மணம் நிறைந்த தூபம் மற்றும் நெய் தீபம் காட்டிப் பூசை செய்தார். சிறப்பான விருந்து அளித்து, தாம்பூலம் வழங்கினார். கிருஷ்ணரின் மனைவி ருக்மணிதேவி தனது பணிப்பெண்களுடன் வந்து, இரத்தினம் பதித்த பிடி உடைய விசிறியை கையில் ஏந்தி குசேலருக்கு வீசி குளிர்ச்சி அடையச் செய்தாள். நண்பர் குசேலரை பார்த்து, எனக்கு அளிக்க எதாவது கொண்டு வந்திருப்பீரே என்று கிருஷ்ணர் கேட்டார். கிருஷ்ணரின் எல்லையற்ற செல்வத்தைப் பார்த்த குசேலர், அவருக்காக கொண்டு வந்த அவலைத் தரத் தயங்கினார்.
அப்போது எல்லோருடைய உள்ளங்களில் உள்ள விசயங்களை அறியும் கிருஷ்ணர், குசேலர் தம்மிடம் வந்த காரணத்தைத் தெரிந்து கொண்டார். குசேலர் தன்னுடைய நிஷ்காம்ய பக்தர். அன்புள்ள நண்பர். செல்வம் வேண்டி ஒரு நாளும் என்னை வழிபட்டவர் அல்ல. தன்னுடைய மனைவியின் தூண்டுதலின் பேரில் என்னிடம் வந்திருக்கிறார். ஆகவே, இவருக்கு அனைத்து செல்வங்களையும் தருவேன். முக்தியும் அளிப்பேன். தேவர்களுக்கும் கிட்டாத அருள்புரிவேன் என்று எண்ணினார் கிருஷ்ணர்.
நண்பரே, நீங்கள் எனக்கு அன்புடன் கொடுத்த அவல் என்னை மிகவும் மகிழச்செய்கிறது என்று கூறிக் கொண்டே ஆங்காங்கே சிதறிய அவலை பொறுக்கி எடுத்து கிருஷ்ணர் வாயில் போட்டுக் கொண்டு சுவைக்க ஆரம்பித்தார். பக்தன் அன்போடு கொண்டு வந்த காணிக்கையை இவ்விதம் சாப்பிட்டு கிருஷ்ணர் தமது ஒப்பற்ற அன்பை பக்தனிடம் காட்டினார்.
சில நாட்கள் மிகவும் ஆனந்தத்துடன் கிருஷ்ணரின் அரண்மனையில் தங்கிய குசேலர், ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் பிரியா விடைப் பெற்றுக் கொண்டு வெறுங்கையுடன் தன் ஊரை நோக்கிப் புறப்பட்டார். கிருஷ்ணரின் லீலையால் தனது குடிசை வீடு தங்க மாளிகையாக காட்சி அளித்தது. மனைவி மக்கள் நல்லாடைகளுடன், உயர்ந்த நகைகளுடன் காட்சி அளித்தனர். தம் மனைவி மக்கள் உயர்ந்த உணவுகளை உண்டு வாழ்ந்த காட்சியைக் கண்ட சுதாமன் என்ற குசேலர் எல்லாம் கிருஷ்ணரின் செயல் என்று உணர்ந்தார்.
தனக்கு கிருஷ்ணர் இந்த செல்வங்கள் தராமல் இருந்திருந்தால் நன்மையாக இருந்திருக்கும். செல்வம் ஒரு மனிதனுக்கு கர்வத்தை கொடுத்து வீழ்ச்சி அடையச் செய்யும் என்று உணர்ந்த குசேலர் பற்று அற்ற மனப்பாங்குடன் கிருஷ்ணரை வழிபடுவதிலே தம் காலம் முழுவதும் கழித்தார்.
 

ஞாயிறு, 17 ஆகஸ்ட், 2014

கௌசல்யா சுப்ரஜா... கௌசல்யா சுப்ரஜா.

இந்த உலகில் உள்ள மனிதர்களுக்கு ஈடு இணையற்ற மிகப் பெரிய சொத்து என்பது அவர்களின் வாரிசுதானே?!
கங்கைக் கரையில், ராம லட்சுமணர்கள் அயர்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வந்தவர், விஸ்வாமித்திரர். அவர் அதிகாலைப் பொழுதில் எழுந்து, கங்கையில் நீராடி, ஜப தபங்களையெல்லாம் முடித்துவிட்டு, ராம- லட்சுணர்களை எழுப்புகிறார். நாலரை மணிக்கு எழுப்பத் தொடங்கியவர், ஆறரை மணி வரைக்கும் எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கிறாராம்! ம்ஹூம்... இரண்டு பேரும் எழுந்திருக்கவே இல்லை.
சரி... அவர் எப்படி அவர்களை எழுப்பினார் தெரியுமா? 'கௌசல்யா சுப்ரஜா... கௌசல்யா சுப்ரஜா...’ என்று சொல்லிக் கொண்டே எழுப்பினாராம்.
பகவான் ஸ்ரீராமபிரானை எழுப்புவதற்கு, 'கௌசல்யா சுப்ரஜா’என்று ஏன் சொல்லிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்? என்ன அர்த்தம் இதற்கு?
அதாவது, 'இப்பேர்ப்பட்ட மகிமை மிக்க ராமபிரானைப் பெற்றெடுத்த கௌசல்யையே! நீ என்ன விரதம் மேற்கொண்டு, இந்த வரத்தை பெற்றாயோ...’ என்று ஸ்ரீராமபிரானின் புகழை மற்றும் அவனுடைய தாயாரை வாயார, மனதாரப் புகழ்கிறார் விஸ்வாமித்திரர்.
இந்த உலகின் சுவாரஸ்யங்களில், மிக முக்கியமானது இதுதான்! தாயும் தகப்பனுமாகக் கைகோத்து, ஒருவனைப் படிக்க வைத்து, ஆளாக்கியிருந்தாலும்கூட, 'அடடா... ஒரு மாணிக்கத்தைத்தாம்பா அவ பெத்தெடுத்திருக்கா!’ என்று தாயாரை மட்டும் புகழ்கிற தேசம்தானே இது?! தந்தையை அம்போ என்று விட்டுவிட்டு, அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாத உலகம்தானே இது! இதற்கு கௌசல்யையைப் புகழ்ந்த விஸ்வாமித்திரர் மட்டும் விதிவிலக்கா, என்ன?
இங்கே... இன்னொன்றையும் யோசிப்போம்.
தசரதரைப் புகழாமல் இருந்ததற்குக் காரணம்... ஸ்ரீராமரை மட்டும்தானே அவர் காட்டுக்குப் போகச் சொன்னார்! மற்ற பிள்ளைகள் எல்லோரும் அவருடன்தானே இருந்தனர்.
சரி... கைகேயியைப் பாராட்டியிருக்கலாமே என்று தோன்றலாம். அப்படிச் செய்யாமல் இருந்ததற்கு, அவளுடைய மகனான பரதனை, ஸ்ரீராமருடன் அனுப்பவில்லையே, அவள்! ஆகவே, விஸ்வாமித்திரர் அவளைப் புகழவில்லை போலும்!
அடுத்து... சுமித்ரை. 'அடடா... ஸ்ரீராமர் வனவாசம் செல்லும்போது, ஸ்ரீலட்சுமணரையும் அவருடன் அனுப்பி வைத்தவள் ஆயிற்றே! அவளைப் புகழ்ந்திருக்கலாம் அல்லவா?’என்று கேள்வி எழலாம். ஆனால், லட்சுமணன் காட்டுக்குச் சென்றால் என்ன... சுமித்ரையின் இன்னொரு மகன் சத்ருக்னன், அவளோடு கூடவே இருக்கிறானே!
ஆக, ஸ்ரீராமரை வனவாசத்துக்கு அனுப்பினாலும், மற்ற பிள்ளைகள் அருகில் இருக்கிறார்கள் என்கிற நிம்மதி தசரதருக்கு! 'அப்பாடா... நம்ம புள்ளையாண்டான், பரதனை அனுப்பலை’ என்கிற நிம்மதிப் பெருமூச்சு கைகேயிக்கு. 'லட்சுமணன் போனால் என்ன... இன்னொரு மகன் சத்ருக்னன் நம்முடன் இருக்கிறான்’என ஆறுதல்பட்டுக் கொள்ளலாம் சுமித்ரை. ஆனால், கௌசல்யைக்கு ஒரேயரு மகன்தான். அவன்... ஸ்ரீராமன். அவனையும் வனவாசத்துக்கு அனுப்புகிற தருணத்தில், அவளால் எப்படித் தாங்கிக் கொள்ளமுடியும்? அதனால்தான், பெற்றவளையும் பெற்ற வயிற்றையும் 'இப்படியொரு அற்புதமான மகனைப் பெற்றெடுத்திருக்கிறாயே... என்ன நோன்பு நோர்த்தாயோ?’ என்று கௌசல்யையைப் புகழ்கிறார் விஸ்வாமித்திரர்.
கௌசல்யைக்கு மகனாகப் பிறந்து பெருமை சேர்த்தார் ஸ்ரீராமச்சந்திர மூர்த்தி. திருப்பதி ஸ்ரீவேங்கடாசலபதி குடிகொண்டிருக்கிற ஆலயத்தில் துவங்கி, எல்லோரது வீடுகளிலும் அதிகாலையில் 'கௌசல்யா சுப்ரஜா...’ என்று இன்றைக்கும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது அவளின் நாமம். அத்தனைப் பெருமையை தாயான கௌசல்யைக்குத் தேடித் தந்தான் ஸ்ரீராமபிரான்.

சனி, 16 ஆகஸ்ட், 2014

ஞானிக்கும் சித்தருக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

ஞானிக்கும் சித்தருக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
இளஞ்சூரியன் தனது கதிர்களை சுருக்கிக்கொண்டிருக்கும் மாலை வேளை. தனது சிஷ்யர்களுடன் பயணப்பட்டு கொண்டிருந்தார் பிரபுலிங்கா எனும் ஞானி.
கோகர்ணம் எனும் அழகிய நகரத்தை அடைந்தார்கள்.


கடற்கரையோரம் அமர்ந்து சிஷ்யர்களுடன் சத்சங்கமித்தார் ஞானபுருஷர். தனது சிஷ்யர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவரிடமிருந்து விரிவானதும் ஆழமானதுமான பதில்கள் வெளி வந்தவண்ணம் இருந்தது.


அவரின் முதன்மை சிஷ்யன் பணிவுடன் அவர் முன்வந்து கேள்வி கேட்க துவங்கினான்..

“சத்குரு பல சித்துகள் கைவரப்பட்ட சித்தர் கோரக்நாத் இந்த ஊரில் வாழ்ந்து வருகிறார். அவரின் ஆன்மீக நிலைக்கும் உங்கள் ஆன்மீக நிலைக்கும் என்ன வித்தியாசம்?”

“அனந்தா... எனக்கு எப்படி அவரின் நிலை தெரியும்? ”...தனது உடலை சுட்டிகாட்டி தொடர்ந்தார் ஞானி, “...இதற்கு இதை தவிர அன்னியமான வஸ்து கிடையாது”.

சிஷ்யனுக்கோ அவரின் பதில் திருப்தியை கொடுக்கவில்லை. குருவுக்கு தெரியாமல் சித்தர் கோரக்நாதை சந்தித்து தனது குரு சொன்ன கருத்துக்களை கூறினான்.

எனது அருமை தெரியாமல் உனது குரு அவ்வாறு கூறி இருக்கலாம். நாளை அவர் இருக்கும் இடத்திற்கு நான் வந்து சந்திக்கிறேன். அப்பொழுது அவர் என்னை பற்றி அவர் மட்டுமல்ல அனைவரும் புரிந்துகொள்வீர்கள்” என்றார் கோரக்நாத் சித்தர்.


அதிகாலை நேரம் தனது சிஷ்யர்களுடன் தியானத்தில் இருந்தார் ஞானி பிரபுலிங்கா... சித்தர் அவரின் இருப்பிடத்திற்கு வந்தார்...


கண்களை திறந்து பார்த்த ஞானி அவரை வரவேற்று அமரவைத்தார்.அவர் வந்த காரணத்தை கேட்டார்.

“எனது பெயர் கோரக்நாத், என்னை பற்றி தெரியாது என உங்கள் சிஷ்யர்களிடம் சொன்னீர்களாமே? என்னை பற்றி கூறவே வந்திருக்கிறேன். அஷ்டமா சித்தியை கைவரப்பட்டவன் நான். எனது உடலை காயகல்பமாக்கி இருக்கிறேன்...” என கூறியவாரே தனது இடுப்பில் வைத்திருந்த வாளை எடுத்து தனது மார்ப்பில் குத்தினார்....


அனைத்து சிஷ்யர்களும் அந்த பயங்கரமான செயலால் அதிர்ச்சி அடைந்து எழுந்து நின்றார்கள்...
ஆனால் கோரக்நாத் கையில் இருந்த வாள் வளைந்து போயிற்று. அவர் உடல் காயகல்பம் ஆனதால் வாளைவிட கடினமாக மாறியிருந்தது.

கோரக்நாத் ஞானி பிரபுலிங்காவை பெருமையுடன் பார்த்தார்...அவர் பார்வையில் உன்னால் இதுபோல முடியுமா என்று கேட்பது போல இருந்தது.

தனது சிஷ்யர்களிடம் வாள் கொண்டு வர சொன்னார். அதை கோரக்நாத்திடம் கொடுத்து தனது உடலில் பாய்ச்ச சொன்னார்....


முழுவேகத்துடன் வாள் வீசினார் கோரக்நாத்.... வாள் பிரபுலிங்காவின் உடலில் புகுந்து மறுபுறம் வெளியே வந்தது...
மெல்ல வாளை சுழற்றினாலும் காற்றில் சுழலுவதை போல சுழன்றது...அவர் உடல் அங்கு இருந்தாலும் வாள் அதை தொட முடியவில்லை...


ஞானி பிரபுலிங்கா மெல்ல புன்புறுவலுடன் கூறினார்....”சித்த நிலை என்பது உனது சித்தத்துடன் நின்றுவிடுவது...ஞான நிலை என்பது நான் எனும் அகந்தையை வேறுடன் எடுத்து சித்தத்தை கடந்து சுத்த வெளியில் இருக்கும் தன்மை... ஒருவன் ஞானம் அடைந்ததும் ஆகாசத்தை போல ஆகிவிடுகிறான்..அவனை எதுவும் தடுக்கவோ அசுத்தப்படுத்தவோ முடியாது...ஞானி எல்லை அற்றவன்...சித்தன் உடல் எனும் எல்லைக்கு உட்பட்டவன்..”

சிவ பூஜையை விட சிறந்தது எது



சிவ பூஜையை விட சிறந்தது எது?

எழில் மிகு இயற்கை வளம் கொஞ்சும் அந்த ஊரில் ஒரு ஆசிரமம் இருந்தது.
ஸ்வாமி விஸ்வானந்தரை அனைவருக்கும் தெரியும். மக்களுக்கு உபதேசிப்பதும் , பக்தி ரசம் பொங்க பாடல்கள் பாடுவதும் அவரின் முக்கிய பணி. தனது சிஷ்யர்களுடன் ஆன்மீக பணி ஆற்றும் விஸ்வானந்தருக்கு சிவ பூஜை, சம்பிரதாயம் என தனது நித்திய கடமைகளில் மிகவும் கண்டிப்புடன் இருப்பார்.

காலை பிரம்ம முஹூர்த்ததில் எழுந்ததும் தனது பூஜையை ஆரம்பித்தார் என்றால் பகல் பத்து மணிவரை தொடரும். மேலும் மாலை சந்தியாகாலத்தில் மறுபடியும் பூஜை. அவரது சிஷ்யர்கள் அவருக்கு உதவியாக பூஜையில் ஈடுபடுவார்கள்.
பூஜைக்கு தேவையான மலர்கள் மற்றும் அபிஷேக பொருட்களை தயாரிப்பது, பூஜை செய்யும் இடத்தை சுத்தம் செய்வது என அனைவருக்கும் வேலை சரியாக இருக்கும்.

பூஜை துவங்கியதும் சிவலிங்கத்தை பார்த்து அவர் அமர்ந்து கொள்வார்.
கைகள் அவர் நீட்ட அந்த தருணத்திற்கு தேவையான பொருட்களை சிஷ்யர்கள் அவருக்கு தருவார்கள். தவறான பொருட்களை தந்தாலோ அல்லது காலதாமதம் செய்தாலோ அவ்வளவுதான். ருத்திர பூஜை செய்பவர், ருத்திரனாகவே மாறிவிடுவார். அந்த சிஷ்யனின் கதி அதோகதிதான்.


இன்னிலையில் தான் சில மாதங்களுக்கு முன் நாதன் அவரிடம் சிஷ்யனாக சேர்ந்திருந்தான். கடைநிலையில் தொண்டாற்றி வந்த நாதன் படிப்படியாக முன்னேறி அவரின் பூஜைகளுக்கு உதவி செய்ய துவங்கினான்.
நாதனின் எளிமை, பணிவு விஸ்வானந்தருக்கு பிடித்திருந்தது. தனது பூஜைக்கான பணியை பிறரைவிட நேர்த்தியான முறையில் நாதன் செய்ததும் இதற்கு ஒரு காரணம்.
ஒரு நாள் பூஜையை ஈடுபட்டிருந்தார் விஸ்வானந்தர். என்றும் இல்லாதது போல அன்று சில தடங்கலை உணர்ந்தார் விஸ்வானந்தர். பூஜையில் மனது ஈடுபடவில்லை. ஏதோ யோசனையில் இருந்தார். தன்னை பார்க்க வந்த ஒருவர் தரக்குறைவாக திட்டியது தான் முக்கிய காரணமாக இருந்தது. நேற்று முதல் அவருக்கு மனதில் இது ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. பலர் முன்னில் தன்னை அவமானம் கொள்ள செய்ததாக நினைத்தார்.

திடிரென தனது உடலை யாரோ தொடுவதை உணர்ந்த விஸ்வானந்தர் சுயநினைவுக்கு வந்தார். எதிரே நாதன் நின்று கொண்டு, “குருவே பூஜையை தொடராமல் என்ன யோசனை? தயவு செய்து தொடருங்கள்” என்றான்.


என்றும் இல்லாத கோபம் விஸ்வானந்தரை சூழ்ந்தது. நித்திய பூஜைக்காக ஆச்சாரமாக இருக்கும் என்னை ஏன் தொட்டாய்? உனக்கு என்னை தொடும் அருகதையை யார் தந்தது? சிவ பூஜையை பற்றி உனக்கு தெரியுமா? இதை தான் சிவ பூஜையில் கரடி என்பார்கள். சரியான கரடி நீ. என் முன்னே நிற்காதே என கோபம் கொப்பளிக்க தத்தினார்.

அமைதியாக பார்த்த நாதன் கூறினான்.. “ குருவே ஆச்சாரம் என்பது ஏது?. நேற்று ஒருவன் சொன்ன கடும் சொல்லை மனதில் வைத்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் உடல் ஆச்சாரம் பற்றி சொல்லிகிறீர்களா அல்லது மன ஆச்சாரம் பற்றி சொல்லுகிறீர்களா? உங்களுக்குள் இருக்கும் சிவனை பூஜித்திருந்தீர்கள் என்றால் அவனின் அவமான சொற்காள் உங்களுக்கனதல்ல சிவனுக்கானது என இருந்திருப்பீர்கள். யாராவது புகழ்ச்சியான சொல்லை கூறியிருந்தாலும் உங்கள் நிலை சமநிலை தவறி இருக்காது. சிவ சொல் இருக்க வேண்டிய மனதில் அவச்சொல் இருக்கலாமா?” என்றான்.


ஏற்கனவே கோபத்தில் இருந்த விஸ்வானந்தர் கோபத்தின் உச்சத்திற்கு சென்று, “தினமும் இரு வேளையும் சிவனை பூஜிக்கும் என்னை பார்த்து விமர்சிக்கும் தன்மை உனக்கு யார் அளித்தார்கள்? எனக்கு பக்தி போதவில்லை என கூறுகிறாயா? எனது மனதில் இருப்பதை நீ சொல்லுகிறாய் ஆச்சரியம் தான். பூஜை செய்யாத உனக்கு எப்படி இந்த ஆற்றல் வந்தது? நீ மாயக்காரனா?” என்றார்.

“நான் மாயன் அல்ல குருவே. பல மணி நேரம் பூஜை செய்ய வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இல்லை. ஒவ்வொரு ஷணமும் குருவாகிய உங்களை எனது மனதில் பூஜிக்கிறேன் இதை விட வேறு பக்தி என்ன வேண்டும்? என்னை பொருத்தவரை இறைவனை காட்டிலும் குருவான நீங்களே எனக்கு முக்கியம். நீங்கள் சிவனை பூஜிக்க நான் உங்களை பூஜித்ததன் விளைவே இந்த விமர்சனம் தவறிருந்தால் மன்னிக்கவும்”
என்றான் நாதன்.

நாதனின் குருபக்தியை உணர்ந்த விஸ்வானந்தர் அவனை ஆரத்தழுவினார்.

-------------------ஓம்--------------------------


தினமும் நான்கு வேளை குளிப்பதாக சொல்லும் பக்திமான்களே தவளை நித்தமும் நீரில் இருக்கிறது அது உங்களை விட ஆச்சரமானதல்லவா? எனும் சிவவாக்கியரின் பாடல் நினைவுக்கு வருகிறது.

உள் பூஜை செய்யாமல் பிறர் பார்வைக்காக வெளிப்பூஜை செய்து என்ன பயன்?


மானச பூஜை செய்ததால் பூசலார் மனதில் குடிகொண்டான் ஈசன்.அரசனுக்கு கிட்டாதது ஆண்டிக்கு கிட்டியது.

குரு பக்தி இருக்கும் பட்சத்தில் பிற பக்திகள் சூரிய வெளிச்சத்தில் இருக்கும் நட்சத்திரங்களே.

யார் சிறந்த பிரம்மசாரி!

யார் சிறந்த பிரம்மசாரி!


ஒருமுறை பிரம்மலோகத்தில், நாரதர் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, மூவுலகிலும் நைஷ்டிக பிரம்மசாரி யார் என்ற கேள்வி எழுந்தது. சந்தேகமென்ன, நீதான் நாரதா என்று பிரம்மா சொல்வார் என, நாரதர் நினைத்தார். ஆனால், பிரம்மாவின் பதில் நாரதருக்கு அதிர்ச்சியைத் தந்தது. பூவுலகில் மானிடனாக அவதரித்து, கோகுலத்திலும் பிருந்தாவனத்திலும் லீலைகள் பல புரிந்து கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்தான் நைஷ்டிக பிரம்மசாரி! என்றார் பிரம்மா. சதா சர்வ காலமும் கோபியருடன் ஆடிப்பாடி ராசலீலைகள் புரியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனா நைஷ்டிக பிரம்மசாரி! என்று நினைத்தபடி உரக்கச் சிரித்தார் நாரதர். சந்தேகம் எனில், தினமும் உணவேதும் அருந்தாமல், நித்திய உபாசனை புரியும் தபஸ்வியான துர்வாசரைக் கேட்டுப் பார், இதற்கான காரணங்கள் தெரியும் என்றார் பிரம்மா. நாரதருக்கு மேலும் சிரிப்பு வந்தது. பசியே பொறுக்க முடியாதவர் துர்வாசர். ஒருநாளைக்கு பல வேளை சாப்பிடுபவர். அளவுக்கு மீறிய போஜனத்தால், கோபதாபங்கள் கொண்டு சாபமிடுபவர். அவரைப் போய்த் தாங்கள் நித்தியமும் விரதமிருக்கும் உபவாசி என்று கூறுகிறீர்களே! இது, முதலில் கூறியதைவிட வேடிக்கையாக இருக்கிறதே என்றார் நாரதர். நாரதா, சதா சர்வகாலமும் நாராயண நாமத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு, திருமணம் செய்து கொள்ளாமல், தபஸ்வியாக இருக்கும் உன் போன்றவர்கள்தான், நைஷ்டிக பிரம்மசாரிகள் என்று நீ நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்.

உணவும் நீரும் துறந்து, புற்று வளரும் வரை தவத்திலிருக்கும் முனிவர்கள் மட்டுமே உபவாசிகள் என்றும் நீ நினைக்கிறாய். அது தவறு. உண்மை எதுவென்று நீயே நேரில் சென்று தெரிந்து கொள். நித்திய உபவாசி யார்? என்ற கேள்வியை ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடமே கேள். யார் என்பதைக் காரண காரியங்களுடன் அழகுற விளக்குவார் அவர். அதேபோல், நித்திய பிரம்மசாரி குறித்த கேள்வியை, துர்வாசரிடம் கேள். கிருஷ்ணர்தான் நித்திய பிரம்மசாரி என்பதை எத்தனை ஆதாரத்துடன் தெளிவுற விளக்குகிறார் என நீயே தெரிந்து கொள்வாய். நீ தெரிந்து கொண்ட உண்மைகளை, உன் மூலம் உலகத்தவர் தெரிந்து கொள்வார்கள் என்றார் பிரம்மா. வழக்கமாக நாரதர் தான் கலக நாடகத்தை ஆரம்பிப்பார். இன்று அவர் தந்தை பிரம்ம தேவர், நாரதரிடமே கலக நாடகத்தை தொடங்கியிருந்தார். தெளிவு பெறப் புறப்பட்ட நாரதர், முதலில் பிருந்தாவனம் வந்தார். ருக்மிணி முதலான அஷ்ட சகிகளை கண்ணன் திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு முந்தைய நாட்கள் அவை! கோகுலத்தில் செல்லப்பிள்ளையாக, கோபியர் அனைவரின் பந்துவாக, நண்பனாக கண்ணன் குழலூதி, ஆநிரை மேய்த்து, ஆடிப்பாடி, அகமகிழ்ந்து வாழ்ந்த இளமைப் பருவ நாட்கள் அவை. கோகுலத்து கோபியருடன் ராஸ லீலைகள் புரிந்து மகிழ்ந்த இன்ப நாட்கள் அவை. கிருஷ்ணரைச் சந்தித்து, தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று பிருந்தாவனம் வந்த நாரதருக்கு ஒரே குழப்பம்.

எந்த வீட்டில் கிருஷ்ணன் இருப்பான் என்று யோசித்துக் கொண்டே வந்த நாரதருக்கு, எந்த வீட்டில் இருப்பது உண்மையான கிருஷ்ணன் என்பதே தெரியாதபடி, ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு கிருஷ்ணனாக, ஒவ்வொரு கோபிக்கும் ஒரு தோழனாக கிருஷ்ணன் வியாபித்திருந்தான். திகைப்பும் களைப்பும் மேலிட ஒரு மரத்தடிக்கு வந்த நாரதர், விடியும் வரை அங்கேயே காத்திருந்தார். தான் வந்திருப்பது கிருஷ்ணனுக்குத் தெரியாமலா போகப் போகிறது? அவராக வரட்டும் என்று நினைத்தபோது, அங்கே கண்ணன் பிரத்யட்சமாக நின்றான். ஆனால், கிருஷ்ணனின் முகத்தில் கொஞ்சம் வேதனை தென்பட்டது. ஸ்வாமி, தங்களைக் காணவே வந்தேன். தாங்கள் வழக்கம்போல மகிழ்ச்சியாக இல்லாமல் ஏதோ நோய்வாய்ப்பட்டது போல, களைத்து வேதனையுடன் காணப்படுகிறீர்களே, காரணம் என்ன? என்று கேட்டார் நாரதர். இன்று துர்வாச மகரிஷி அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிட்டுவிட்டார். அதனால் எனக்கு வயிற்று வலி என்றான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். நாரதருக்கு குழப்பம் மேலும் அதிகமானது. துர்வாசர் அதிகம் சாப்பிட்டால் கிருஷ்ணனுக்கு வயிற்று வலி வருவானேன்? நாரதரின் குழப்பத்தைப் புரிந்துகொண்டு, பரந்தாமன் பதில் தந்தான். நாரதா, துர்வாசர் எது சாப்பிட்டாலும் தனக்கெனச் சாப்பிடமாட்டார். சாப்பிடும் முன்பும், சாப்பிட்ட பின்பும் அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணார்ப்பணம் என்று மந்திரம் ஜபித்து, தண்ணீர் அருந்திவிடுவார். அவர் நித்தியமான உபவாசி. அவர் சாப்பிடுகிற அன்னமெல்லாம் என்னையே வந்தடைகின்றன. அவற்றை நானே சாப்பிடுகிறேன். அவர் சுவாசிக்கும் காற்றைக் கூட கிருஷ்ணார்ப்பணமாகவே சுவாசிக்கிறார்.

துர்வாசர் வைராக்கியமான பூரண தபஸ்வி. அவர் கோபதாபங்களுக்கு அவர் பொறுப்பேற்பதில்லை. அனைத்தையும் எனக்கே கிருஷ்ணார்ப்பணம் செய்து விடுகிறார். தனக்கென வாழாது கிருஷ்ணனுக்கே தன்னை அர்ப்பணம் செய்து வாழும் தபஸ்வி அவர் என்றார் ஸ்ரீகிருஷ்ணர். எதையும் கிருஷ்ணார்ப்பணம் செய்யும்போது, அது எத்தனை உயர்வாகி விடுகிறது என்பதை நாரதர் புரிந்து கொண்டார். அவருக்கு உண்மை துலங்கியது. ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி விடை பெற்றார். தனது ஒரு கேள்விக்கு பதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில், எதையும் கிருஷ்ணார்ப்பணம் செய்யும் துர்வாசரிடம், கண்ணனைப் பற்றிய தன் அடுத்த கேள்விக்கான பதிலைப் பெறப் புறப்பட்டார். துர்வாச மகரிஷி நாரதரை வரவேற்று, வந்த விஷயம் என்ன என்று கேட்டார். பிரம்ம லோகத்தில் நடந்த சர்ச்சையை விளக்கி, மூவுலகிலும் நைஷ்டிக பிரம்மசாரி யார் என்பதை தெரிவிக்க வேண்டுமெனக் கேட்டார் நாரதர். சந்தேகமின்றி நைஷ்டிக பிரம்மசாரி அந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனேதான் என்றார் துர்வாசர். அதற்கு விளக்கம் கேட்டார் நாரதர். நாரதா, பெண்களே இல்லாத இடத்தில் இருந்து கொண்டு, அல்லது பெண்கள் தன்னை அணுகுவதைத் தவிர்த்துக் கொண்டு, வாழ்பவன் நைஷ்டிக பிரம்மசாரி அல்ல. பெண்கள் மத்தியிலே வாழ்ந்துகொண்டு அவர்களிடம் எந்தவித ஈடுபாடும் கொள்ளாமல் இருக்கிறவனே உண்மையில் வைராக்கிய பிரம்மசாரி. பதினாயிரம் கோபியருடன் ஆடிப்பாடி ராஸலீலை புரியும் ஸ்ரீகண்ணன், அவர்கள் ஒருவரிடமும் ஈடுபாடு கொள்ளாமல், பற்றற்ற நிலையில் பரப்பிரம்மமாகவே இருக்கிறான்.

அவன் அன்பும் அருளும் அனைவருக்குமே சொந்தம். பிருந்தாவனத்துப் பசுக்களும், கோபிகையரும் அவன் கண்களுக்கு ஒன்றுதான். அவன் அன்புக்கும் அருளுக்கும் ஆண்-பெண் என்ற பேதமில்லை. அவனை மற்றவர்கள் பிள்ளையாய், தந்தையாய், தாயாய், நண்பனாய், காதலனாய், குருவாய், தெய்வமாய் பாவிப்பது அவரவர்கள் மகிழ்ச்சிக்காகவே! அவன் தண்ணீரில் உள்ள தாமரை இலை. அது தண்ணீரில் இருந்தாலும், தண்ணீர் அதில் ஒட்டுவதில்லை. அதுபோலவே, அவன் பற்றற்ற பரம்பொருள். பதினாயிரம் பெண்கள் நடுவே நெருக்கமாக வாழ்ந்து, அவர்கள் பாசத்துக்கும் நேசத்துக்கும் ஆளான போதும், மனதாலும் வாக்காலும், காயத்தாலும் (உடல்) இச்சையின்றி வாழும் அவனே நைஷ்டிக பிரம்மசாரி என்றார் துர்வாசர். நாரதா, உனக்கு இன்னுமொரு உண்மையையும் விளக்குகிறேன். திரேதாயுகத்தில்... பகவான் ஸ்ரீமந் நாராயணன், ஸ்ரீராமனாக அவதரித்த போது, தந்தை சொல் காக்க வனவாசத்தை மேற்கொண்டான். வனவாசத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மகரிஷிகளும் தபஸ்விகளும் தங்கி வாழ வேண்டும் என விரும்பினர். ஆனால் ஸ்ரீராமன், ஓர் இடத்திலும் தங்காமல், வனத்தில் திரிந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது தபஸ்விகளும் முனிவர்களும் பகவானின் பிரேமைக்காகவும் அன்புக்காகவும், ஆலிங்கனத்துக்காகவும் ஏங்கித் தவித்தனர்.

அவர்களுடைய தவத்தையும், கோரிக்கையையும் நிறைவேற்றவே அடுத்த யுகத்தில், அவர்களை பிருந்தாவனத்தில் கோபிகளாக்கி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தன் அன்பாலும் பிரேமையாலும் ஆட்கொண்டிருக்கிறான். அவனைப் பொறுத்தவரையில் கோபியர் எல்லாம் அவனுடைய பக்தர்கள். அவனுடைய பிரேமை பவித்திரமானது. அதில் காமத்துக்கு இடம் இல்லை. எனவே அவனே நைஷ்டிக பிரம்மசாரி என விளக்கம் அளித்தார் துர்வாசர். ஆண், பெண் என்ற சரீர பேதத்தை மறந்து பார்க்கும்போதுதான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவன் ஜீவாத்மாக்களை உய்விக்க வந்த பரமாத்மா என்பதை நாரதர் புரிந்து கொண்டார். பின்னால் குரு÷க்ஷத்திரத்தில் அர்ஜுனனுக்கு கீதோபதேசம் செய்த கண்ணன், எல்லா ஜீவாத்மாக்களிலும் தான் நிறைந்திருப்பதையும், தனக்கு பேதங்கள் எதுவும் கிடையாது என்பதையும் எடுத்துக் கூறினான். அந்தத் தத்துவத்தை இந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் நாரதர் உணர்ந்து கொண்டார். நாரதர் துர்வாசருக்கு நன்றி சொன்னார். அப்போதும் கிருஷ்ணார்ப்பணம் என்றார் துர்வாசர். இரண்டு கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் நாராயண நாமத்தை பாடிக் கொண்டே பிரம்மலோகம் சென்றார் நாரதர். தன் தந்தை பிரம்மதேவரை சந்தித்து, இந்த அரிய சந்தர்ப்பத்தை தனக்கு உருவாக்கிக் கொடுத்ததற்காக நன்றி தெரிவித்தார்.

இறைவனை சரணடையுங்கள்

இறைவனை சரணடையுங்கள்


அந்த ஊரில் தீவிர விஷ்ணு பக்தன் ஒருவன் இருந்தான். அவன் சதா சர்வகாலமும், மகாவிஷ்ணுவை நினைத்து வழிபட்டு வந்தான். மேலும் ஆச்சாரப்படி நியமம் தவறாமல் தன் வாழ்வை கடைபிடித்து வந்தான். இந்த நிலையில் அந்த பக்தனுக்கும், சலவைத் தொழிலாளி ஒருவனுக்கும் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தகராறு ஏற்பட்டு கைகலப்பாக மாறியது.

சலவைத் தொழிலாளி, அந்த பக்தனை அடித்து உதைத்தான். ஆனால் விஷ்ணுவின் பக்தன் தன் மீது ஒவ்வொரு அடி விழும்போதும், ‘நாராயணா! நாராயணா!’ என்று இறைவனின் திரு நாமத்தை உச்சரித்தான். அப்போது வைகுண்டத்தில், திருப்பாற்கடலில் ஆதிசேஷனின் படுக்கையில் வீற்றிருந்த திருமாலுக்கு, அந்த பக்தனின் குரல் கேட்டது.

அந்த நேரத்தில் மகாலட்சுமி, நாராயணரின் கால்களை மெதுவாக பிடித்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள். பக்தனின் குரல் தன்னை உலுக்கவே, நாராயணர் அங்கிருந்து எழுந்து பக்தனைக் காக்கப் புறப்பட்டார். ‘தாங்கள் எங்கு செல்கிறீர்கள்? சுவாமி!’ என்று கேட்டாள் மகாலட்சுமி.

நாராயணர், ‘தேவி! எனது பக்தன் ஒருவன் ஆபத்தில் சிக்கித் துன்பப்படுகிறான். நான் உடனே சென்று அவனைக் காப்பாற்றியாக வேண்டும்’ என்று கூறியபடி புறப்பட்டார். சில அடி தூரம் சென்ற நாராயணர், மீண்டும் தன் ஆசனத்தில் வந்து அமர்ந்தார்.

அதனைக் கண்ட மகாலட்சுமி, ‘சுவாமி! தாங்கள் ஏன் திரும்பி வந்துவிட்டீர்கள்? உங்கள் பக்தனைக் காப்பாற்றச் செல்லவில்லையா?’ என்று வினவினாள். அதற்கு நாராயணர், ‘தேவி! நான் போக வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போய்விட்டது.

என் பக்தன் இப்போது தன்னைத்தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளத் தயாராகி விட்டான். அதாவது தன்னை அடித்துத் துன்புறுத்திய சலவைத் தொழிலாளியை திருப்பி அடிக்கத் தொடங்கி விட்டான். எனது துணை இப்போது அவனுக்கு தேவையில்லை.

எனவே அவசியம் இல்லாததால் திரும்பிவிட்டேன்’ என்றார். தன் ஆபத்தை போக்கும் படி இறைவனின் பாதத்தை பற்றிக்கொள்ளும்போது, அதற்கு செவிசாய்த்து இறைவன் ஓடோடி வருகிறான். அதுவே இறைவனை மறந்து தானே எல்லாம் என்ற எண்ணம் எழும்போது இறைவன் வருவதில்லை. 

பக்தியின் அடிப்படை நம்பிக்கை

பக்தியின் அடிப்படை நம்பிக்கை




அந்தக் காட்டில் இறைவனை நோக்கி இரண்டு துறவிகள் தவம் செய்து வந்தனர். ஒரு நாள் அவர்கள் இருந்த இடத்திற்கு நாரதர் வந்தார். துறவிகள், நாரதரை வணங்கினர். பின்னர், ‘நாரதப் பெருமானே! நீங்கள் இப்போது வைகுண்டத்தில் இருந்துதானே வருகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டனர்.

அதற்கு நாரதர் ‘ஆமாம்’ என்று பதிலளித்தார். இரண்டு துறவிகளும் சேர்ந்தாற்போல், ‘நாரதரே! தாங்கள் வைகுண்டம் சென்றபோது பகவான் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்?’ என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டனர்.

நாரதர், ‘துறவிகளே! நான் வைகுண்டம் சென்றபோது, பகவான் ஓர் ஊசியின் காது வழியாக யானைகளையும், ஒட்டகங்களையும் நுழைத்து, அவை அதற்குள் சென்று வருவதை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்’ என்றார். துறவிகளில் ஒருவர், ‘முனிவர் பெருமானே! இறைவனின் திருவிளையாடல் இது.

அகிலத்தையே ஆட்டிப்படைக்கும் இறைவனால் முடியாத காரியம் எதுவும் இருக்கிறதா என்ன?’ என்று நெஞ்சுருகிப்போனார். மற்றொரு துறவியோ, ‘நாரதரே! தாங்கள் கூறியதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. தங்கள் வார்த்தை அசட்டுத்தனமாக உள்ளது.

உங்கள் பேச்சைப் பார்த்தால், நீங்கள் வைகுண்டம் செல்லவில்லை என்றே தோன்றுகிறது’ என்று கூறினார். இறைவனுக்கு இயலாத காரியம் என்று எதுவும் இல்லை. பக்திக்கு நம்பிக்கையே அடிப்படையாகும். நம்பிக்கை அதிகரிக்க, அதிகரிக்க ஈஸ்வர ஞானம் மேலோங்கும்.

இறைவனின் சுபாவத்தை முற்றிலும் எவராலும் தெரிந்துகொள்ள முடியாது. எனவே இறைவனைப் பற்றி எது சொன்னாலும் அது பொருந்தும்.

உண்மை துறவறம்

உண்மை துறவறம்




கணவன்– மனைவி இருவர், உலக வாழ்க்கையை வெறுத்து துறவறம் பூண்டனர். இருவரும் துறவறக் கோலத்தில் பல புண்ணியத் தலங்களுக்குச் சேர்ந்தே சென்றனர். இறைவனை மட்டுமே நினைத்து அவன் புகழ்பாடி, முக்தியடைய வேண்டும் என்பதே அவர்களின் எண்ணமாக இருந்தது. அதற்காகவே நாளும் பொழுதும் இறைவனைத் தேடி பல ஆலயங்களுக்குச் சென்று வழிபட்டு வந்தனர்.

சிறப்பு வாய்ந்த ஒரு புண்ணிய தலத்திற்கு காட்டுப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தனர். கணவன் முன்பாகவும், மனைவி பின்னாலும் சென்றனர். முன்னால் சென்று கொண்டிருந்த கணவனின் கண்களில் ஒரு வைரக்கல் தென்பட்டது.

அந்த வைரக்கல்லை எடுத்துக் கொண்டால் எங்கே, அதன் மீது பற்று ஏற்பட்டு தன் ஆன்மிகத் துறவு எண்ணத்துக்குப் பங்கம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று அவன் அஞ்சினான். மேலும் அவனுக்கு மற்றொரு எண்ணமும் உதித்தது. அதாவது பின்னால் வரும் தன் மனைவி அந்த வைரக்கல்லை பார்த்து ஆசைப்படுவதற்கு முன்பாக, அதனை மறைத்துவிட நினைத்தான்.

உடனடியாக அந்த வைரக்கல்லை, தன் காலால் காட்டில் ஒரு புதருக்குள் தள்ளிவிட்டான். அந்த சமயம் அவன் மனைவியான பெண் துறவி, கணவனை நோக்கி, ‘சுவாமி! காலால் எதையோ தள்ளி விட்டீர்களே அது என்ன?’ என்று கேட்டாள். அதற்கு உண்மையான காரணத்தைக் கூறாமல், அவளது கணவன் மழுப்பலான பதிலைக் கூறினான்.

என்றாலும் அவள் கண்களில் அந்த வைரக்கல் பட்டுவிட்டது. எந்த நோக்கத்தோடு அதனை தன் கணவன் மறைத்தான் என்பதையும் அவள் நொடிப்பொழுதில் உணர்ந்து கொண்டாள். ‘சுவாமி! வைரத்துக்கும், மண்ணாங்கட்டிக்கும் உள்ள வேறுபாடு இன்னும் தங்களுக்குத் தெரிவதாக இருந்தால், பிறகு ஏன் உலக ஆசையை வெறுத்துத் துறவியாக வந்தீர்கள்?’ என்று அவன் மனதில் பதியும்படியாக கேட்டாள்.

மனைவியின் வார்த்தையில் வெட்கிக் தலை குனிந்தான் அவன். உலக பற்று நீங்காதவர்களே, எப்போதும் பயனற்ற பொருட்களை நாடுவார்கள். உலக பற்றற்ற தூய ஆத்மாக்கள், இறைவனையே நம்பி அவனையே சதா சர்வகாலமும் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பர். அவர்களுக்கு வைரக்கல்லும், மண்ணாங்கட்டியும் ஒன்றுதான்

புதுத்தாலி மாற்றுவது ஏன்?

சங்க நூல்களில் பெண்கள் ஆற்றிற்கு விழா எடுத்தார்கள். ஆற்றை ஒரு கன்னிப் பெண்ணாக நினைத்து வணங்கினார்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதில் சப்த கன்னிகளுக்கான வழிபாடு என்பது அன்றைக்கு விசேஷமானது. பெருக்கெடுத்து ஓடி வரும் அந்த புது வெள்ளம், புது நீர் வரும் போது தாலியை மாற்றிக் கொள்வார்கள்.

அப்படி செய்தால் கணவன் நீண்ட நாள் வாழ்வார் என்பது நம்பிக்கை, கன்னிப் பெண்கள் மஞ்சள் கயிற்றைச் சுற்றிக் கொள்வார்கள். நல்ல வரன் வரவேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டு சப்த கன்னிகளை வழிபட்டு இந்த பூஜை நடத்துவார்கள்.

சுமங்கலிகள் தீர்க்க சுமங்கலியாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொள்வார்கள். ஆடி பெருக்கிற்கு தனி சக்தி உண்டு. ஆடி மாதம் என்பது கடக மாதம். இந்த கடக ராசியில் புனர்பூசம், ஆயில்யம் என்ற 3 நட்சத்திரங்கள் இருக்கிறது.

இந்த ஆடி பெருக்கு அன்று பூசம் நட்சத்திரத்தை விட்டு விட்டு ஆயில்யம் நட்சத்திரத்திற்கு சூரியன் மாறுவார். அந்த சனி நட்சத்திரத்தை விட்டு விட்டு புதன் நட்சத்திரத்திற்கு சூரியன் வரும் போது அது ஒருவித சக்தியைக் கொடுக்கும். இதனால்தான் இந்த நாட்களில் இது போன்றெல்லாம் செய்ய வேண்டிய பழக்கத்தை நம் மூதாதையர்கள் ஏற்படுத்தி வைத்துள்ளனர்.

சொர்க்கமும், நரகமும் நம்மில்தான் இருக்கின்றன


சொர்க்கமும், நரகமும் நம்மில்தான் இருக்கின்றன

 

அடர்ந்த காட்டின் வழியாக குருவும், அவரது சில சீடர்களும் சென்று கொண்டிருந்தனர். காட்டைக் கடந்ததும், பெரிய மணல் வெளி தென்பட்டது. குருவும், சீடர்களும் அமைதியாக நடந்து சென்றனர். நெடுந்தூரம் சென்று விட்டனர். உச்சி வெயில் உடலை வாட்டி வதைத்தது.

ஆனால் மணல்வெளி ஒரு முடிவுக்கு வரவில்லை. கிராமங்களோ, மரங்களோ, நீர் நிலைகளோ எதுவும் தென்படவில்லை. கிராமங்கள் தென்பட்டால் ஓய்வெடுக்கலாம். மரங்கள் இருந்தால் இளைப்பாறலாம், நீர்நிலைகள் இருந்தால் தாகம் தணிக்கலாம்.

எதுவும் கண்ணுக்கு அகப்படவில்லை. கண்ணுக்கு எட்டிய வரை மணல்பரப்பாகவே இருந்தது. ஒரு நாள் முழுவதும் நடந்தும் இதே நிலைதான். இருள் சூழ்ந்து விட்டது. மணல் வெளியிலேயே ஓய்வெடுக்கலாம் என்று குரு சொன்னார்.

நாள் முழுவதும் சாப்பிடாத, நீர் அருந்தாத காரணத்தால் சீடர்கள் அனைவரும் பசி மயக்கத்தில் சாய்ந்தனர். அப்போது குருவானவர், ‘இறைவா! இன்று நீ தந்த அனைத்திற்கும் நன்றி!’ என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட சீடன் ஒருவன் கடும் கோபம் கொண்டான்.

‘குருவே! இறைவன் இன்று நமக்கு எதுவுமே அளிக்கவில்லையே’ என்றான் ஆத்திரம் அடங்காமலே. ‘யார் சொன்னது?. அவர் இன்று நமக்கு அருமையான பசியைக் கொடுத்தார். அற்புதமான தாகத்தைக் கொடுத்தார். அதற்காகத்தான் நான் அவருக்கு நன்றி செலுத்தினேன்’ என்றார் குரு.

இன்பமும், துன்பமும் வாழ்வின் இரு பக்கங்கள். ஆனால் இன்பத்தை மட்டும் ஏற்கும் மனம். துன்பத்தை ஒரு போதும் ஏற்பதில்லை. அதையும் ஏற்க பழகுபவனே ஞானியாக உயர்வான்.

 

 

அந்த மரத்தின் அடியில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார் ஒரு ஜென் குரு. அப்போது அந்த வழியாக ஒரு வீரன் குதிரையில் சென்று கொண்டிருந்தான். அமைதியாக வீற்றிருக்கும் துறவியைக் கண்டதும், அவன் குதிரையில் இருந்து இறங்கி அவரை நோக்கி வந்தான். பின்னர் அவர் அருகே வந்து கைக்கூப்பி வணங்கி நின்றான்.

சிறிது நேரம் கழித்து குரு தனது கண்களைத் திறந்து, அவனை ஊடுருவிப் பார்த்தாரே தவிர, அவனிடம் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் பேசினான். ‘குருவே! எனக்கு நெடுநாளாக ஒரு சந்தேகம் இருக்கிறது. அதற்கு தகுந்த விடையை தாங்கள் தான் கூற வேண்டும்’ என்றான். அப்போதும் குருவானவர் எதுவும் பேசவில்லை.

மீண்டும் அந்த வீரனே பேச்சைத் தொடர்ந்தான். ‘சுவாமி! சொர்க்கம், நரகம் என்றெல்லாம் பலரும் சொல்லக் கேள்விப்பட்டு இருக்கிறேன். இவை இரண்டும் உண்மையிலேயே இருக்கின்றனவா?. அப்படியிருப்பின் அவை எங்கே இருக்கின்றன?’ என்று தன் சந்தேகத்தை, அந்த குருவின் முன்பாக வைத்தான்.

இப்போதும் ஜென் குரு அமைதியாகவே இருந்தார். எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த வீரனோ, பதில் கிடைக்காமல் இங்கிருந்து போகமாட்டேன் என்பது போல் அங்கேயே நெடும் நேரமாக அமர்ந்திருந்தான், குருவின் முகத்தைப் பார்த்தபடியே. குருவானவர் இப்போது அந்த வீரனை தீர்க்கமாக பார்த்தார்.

சிறிது நேரம் கழித்து, அவனிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார். ‘நீ என்ன பணி செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?’. அதற்கு அந்த வீரன், ‘குருவே! நான் இந்த நாட்டின் தளபதி. எல்லா படை வீரர்களுக்கும் பிரதான சேனாதிபதியாக இருக்கிறேன்’ என்று பெருமையுடன் கூறினான். குருவிடம் இருந்து ஒரு கேலிச்சிரிப்பு வெளிப்பட்டது.

அவர் வீரனைப் பார்த்து, ‘நீ ஒரு முழு முட்டாள். உன்னைப் போன்ற மடையனை எல்லாம் எவன் சேனாதிபதியாக நியமித்தான்?’ என்று கேட்டுவிட்டு மறுபடியும் கேலியாகச் சிரித்தார்.

வீரனுக்கு வந்ததே கோபம். கண்களின் நெருப்பு பொறி பறக்க, ‘ஏய்! என்ன சொன்னாய்?’ என்று ஆவேசம் பொங்க கர்ஜித்தபடி, தன் உறையில் இருந்து வாளை வேகமாக உருவினான்.

இதனைக் கண்ட குரு, ‘இதோ நரகத்தின் கதவுகள் திறக்கின்றன’ என்றார், தன் சிரிப்பை நிறுத்தாமல். அதைக் கேட்டு ஒரு நிமிடம் திகைத்து நின்றான் வீரன். அவனுக்கு ஏதோ விளங்குவதுபோல் இருந்தது.

சட்டென்று வாளை உறையில் போட்டு விட்டு, கைகளைக் கூப்பி குருவை வணங்கியபடி, ‘மன்னிக்க வேண்டும் குருவே!’ என்றான் பணிவுடன். ‘இதோ சொர்க்கத்தின் கதவுகள் திறந்து விட்டன’ என்றார் குரு மீண்டும் புன்சிரிப்புடன்.

சொர்க்கமும், நரகமும் நம்மில்தான் இருக்கின்றன. ஒருவன் கோபத்தைக் கையாளும் போது தனக்குள் இருக்கும் நரகத்தை நோக்கி நடைபோடுகிறான். அன்பையும், அமைதியையும் வெளிப்படுத்தும்போது தனக்குள் இருக்கும் சொர்க்கத்தை நோக்கி பயணப்படுகிறான்

யார், யாரை எப்படி திருப்திப்படுத்துவது

ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் ஆசைப்பட்ட பொருட்களைக் கொடுத்தால் திருப்திப்படுத்தி விடலாம். ஆனால் ஒரு சிலருக்கு எதைக் கொடுத்தாலும் திருப்தியே ஏற்படாது.

அப்படிப்பட்டவர்களை ‘ஆண்டவனே வந்தாலும் உன்னைத் திருப்திப்படுத்த இயலாது’ என்று சொல்வது வாடிக்கை. நாம் திருப்தியாக வாழ யார், யாரை எப்படித் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

தேவர்களை – ஹோமத்தினாலும்
முன்னோர்களை – சிரார்த்தத்தினாலும்
தெய்வங்களை – தரிசனத்தாலும்
பெற்றோர்களை – பிரியத்தினாலும்
பிள்ளைகளை – பாசத்தினாலும்
மனைவியை – நேசிக்கும் அன்பாலும்
முதலாளியை – உழைப்பின் மூலமும் திருப்திப்படுத்தலாம்

துளசியில் வாசம் செய்யும் கடவுள்

துளசி இலையின் நுனியில் நான்முகனும், அடியில் சங்கரனும், நடுவில் நாராயணனும் வசிக்கிறார்கள். பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள், பதினொரு ருத்திரர்கள், எட்டு வசுக்கள், அசுவனி தேவர்கள் இருவர் வசிக்கின்றனர். துளசி இலையின் ஜலம், கங்கைக்கு நிகரானது.

எனவேதான் துளசி நீரால் எம்பெருமான் திருமேனியில் ஆவாஹனாதிகள் செய்கிறார்கள். பெண்கள் தீர்க்க சுமங்கலிகளாக வாழ துளசி பூஜை செய்வார்கள். துளசி மாடம் வைத்து, விளக்கேற்றி காலை, மாலை இரு வேளைகளிலும் பிரதட்சணம் செய்து வழிபடுவார்கள்.

மாடத்தில் உள்ள துளசியை பூஜிக்க வேறு துளசி செடியில் இருந்துதான் துளசி இலைகளை பறிக்க வேண்டும். செவ்வாய், வெள்ளி, மாதப்பிறப்பு, அமாவாசை, பவுர்ணமி, அஷ்டமி, துவாதசி, இரவு, நேரங்களில் துளசியை பறிக்கக் கூடாது.